Sinistere idylle

De hoofdrollen in Never Let Me Go worden vervuld door twee van de meest getalenteerde nieuwkomers van de afgelopen jaren. Carey Mulligan slaagt erin de lijn van haar verbluffende acteerprestatie in An Education moeiteloos door te trekken. Haar tegenspeler is Andrew Garfield, die vorig jaar indruk maakte in The Social Network en inmiddels klaar staat om het Spiderman-pak van Tobey Maguire over te nemen. Met Keira Knightley, Charlotte Rampling en Sally (Happy-Go-Lucky) Hawkins beschikt Never Let Me Go ook verder over een indrukwekkende rolbezetting. De literaire geloofsbrieven zijn eveneens keurig op orde. Het betreft de verfilming van Kazuo Ishiguro’s gelijknamige roman. Ishiguro werd geboren in Japan, maar groeide op in het Engelse Guildford. Zijn proza is zéér Engels, maar heeft tegelijkertijd een observerende distantie die door critici weleens met zijn Japanse achtergrond in verband wordt gebracht. Een van zijn bekendste romans is The Remains of the Day. Daar werd een mooie, melancholieke film van gemaakt, met hoofdrollen voor Anthony Hopkins en Emma Thompson.

Never Let Me Go zou theoretisch bij datzelfde publiek in de smaak moeten vallen (en daarmee het potentieel hebben uit te groeien tot een filmhuishit). Het betreft immers een gewetensvolle verfilming van een bekend boek, waarin een topcast sterke acteerprestaties levert. Regisseur Mark Romanek heeft er ook nog eens een visuele traktatie van gemaakt. Het Engelse platteland ligt er lieflijk bij en ademt de sfeer die door voormalig premier John Major eens werd getypeerd als ‘een land van lange schaduwen op cricketvelden, lauw bier, ongenaakbaar groene voorsteden, hondenliefhebbers en vrouwen die per fiets de ochtendmist trotseren op weg naar de zondagse mis’.

En toch is Never Let Me Go een onbehaaglijke en ‘lastige’ film. Zo eentje waarbij de afdeling marketing zich vertwijfeld de haren uit het hoofd rukt met de vraag hoe ze de promotie eens ter hand zullen nemen.

Om dat toe te lichten, zal ik iets over het verhaal moeten prijsgeven (de lezer is gewaarschuwd). Bij aanvang van de film heeft Never Let Me Go nog de behaaglijke sfeer van een Engels kostuumdrama. We maken kennis met een groep vrolijke jongens en meisjes die het op een met klimop overwoekerde kostschool prima naar hun zin hebben. De kinderen lijken op te groeien in een warme en liefdevolle omgeving. Maar stukje bij beetje wordt het beeld van deze schijnbare idylle afgebroken. Waarom is het de kinderen streng verboden buiten de omheining te komen? Waarom komen hun ouders nooit ter sprake? De ondertoon wordt gaandeweg sinister, en daarmee verandert de koers van het verhaal ingrijpend. Voor de romantische perikelen geldt iets vergelijkbaars: ook daar gaat het beeld geleidelijk steeds meer op zwart. Het wordt de kijker evenmin makkelijk gemaakt zich blijvend met de personages te identificeren. Zo nu en dan geven ze blijk van een opstandige oprisping, maar wat overheerst is toch vooral gelatenheid en berusting. Dit is de melancholie voorbij. Never Let Me Go is als een prachtige maar giftige plant. Een mooie maar mismoedige film.


Never Let Me Go. Regie: Mark Romanek. Vanaf 28 april in de bioscoop.

1 Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (-) – David Yates

2 New Kids Turbo (-) – Steffen Haars & Flip Van der Kuil

3 Rapunzel (1) – Nathan Greno & Byron Howard

4 Machete (2) – Ethan Maniquis & Robert Rodriguez

5 Red (3) – Robert Schwentke

6 Elle s’appelait Sarah (4) – Gilles Paquet-Brenner

7 Jackass 3D (5) – Jeff Tremaine

8 BBC Earth: Human Planet (6)

9 Salt (8) – Phillip Noyce

10 Alice in Wonderland (re) – Tim Burton

Erik Spaans