Ultieme grap

Bob Fosko / Kollektief Roest & Wrakhout

Klassiek Raggen

Wat is de overeenkomst tussen Mahlers Das Lied von der Erde en Poep in je hoofd van de Raggende Manne? Het antwoord is Bob Fosko. De grootste schreeuwlelijk die de Nederlandse podia ooit teisterde, had namelijk nog genoeg ruimte in zijn hoofd over voor het absurde idee om de bekendste nummers van de Raggende Manne op te nemen met een klassiek ensemble. Voor die gelegenheid werd het Ricciotti Ensemble omgedoopt tot het Kollektief Roest & Wrakhout, zette men een handvol arrangeurs aan het werk en voilà: het album Klassiek Raggen was geboren. Dat leverde een absurde plaat op. Waar de Raggende Manne toch altijd al een punkparodie waren die naadloos aansloot bij de groteske lulligheid van een cabaretprogramma als Jiskefet, is Klassiek Raggen de ultieme muzikale grap geworden. Op de klanken van frenetiek stuiterende strijkstokken en hysterisch schetterend koper passeren klassiekers als Kramp in je kanis, Bonnetje en, jawel hoor, Poep in je hoofd de revue. Door bijna alle arrangementen waart de geest van Willem Breuker, het kleurrijke jazzfenomeen dat ook niet vies was van een lullig gebbetje. Het is dan ook geen toeval dat Breuker op deze plaat wordt geëerd met Onleesbaar III, een instrumentaaltje van eigen hand. Op de plaat is zestien nummers ongein, hoe megamuzikaal en hilarisch ook, een beetje veel van het goede. Maar live, zoals deze zomer op de podia, wordt Klassiek Raggen zeker een sensatie.

Ruud Meijer