Hofnar

Randy Newman, The Randy Newman Songbook Vol.2, 5 sterren.

Toen in 2003 bekend werd dat The Randy Newman Songbook Vol. 1 niet meer dan een opnieuw opgenomen greatest hits-album zou worden, had je nog kunnen denken dat dit waarschijnlijk een teleurstellende poging was van een creatief uitgebluste liedjesschrijver die met oud repertoire nog wat geld binnen trachtte te harken. Dat wil zeggen: totdat je het album had gehoord. In de nieuwe interpretaties van zijn songs ging Newman namelijk zó diep, dat je al snel de indruk kreeg dat je naar de oerversies zat te luisteren en dat de opnamen die je al kende niet meer dan afgeleiden waren.

Nadat ‘de hofnar van Uncle Sam’ in 2008 met Harps and Angels had laten horen nog steeds nieuwe songs op het scherp van de snede te kunnen schrijven, komt Newman nu met The Randy Newman Songbook Vol. 2, een tweede selectie songs die hij geen facelift geeft, maar opnieuw – en nóg mooier en aangrijpender – geboren laat worden. Meer dan een piano en een stem is er, net als op Vol. 1, niet te horen. Maar wát voor een stem, en wát voor een pianospel. Gedragen door gesyncopeerde New Orleans-shuffles of lieflijke, impressionistische ballades, vertelt hij zijn beurtelings tedere en ironische verhalen. Hij praat, gromt, grauwt en gaat zelfs de hoge, breekbare melodische wendingen niet uit de weg. Van het bekende Baltimore of Birmingham tot de meer obscure songs als Lucinda of Suzanne: het werk van het buitenbeentje van de Amerikaanse popmuziek mag nu definitief tijdloze kunst heten.

Ruud Meijer