DWDDerrière

Matthijs van Nieuwkerk heeft een geheim. Het best bewaarde geheim van omroepland. Zijn kontje. Dat kunt u niet weten, want als u hem ziet zit hij er bovenop.

Onlangs was ik te gast in zijn televisieprogramma. Geheel nietsvermoedend zat ik voor aanvang een visje te verorberen bij de studio. Ik had Matthijs wel vaker ontmoet, dus ik bekeek hem niet heel nauwkeurig. Ik kende zijn loopje met de voeten opengedraaid zoals ballerina’s dat doen, zijn licht gekromde rug die hem iets kwetsbaars geeft, zijn jongensachtige semi-grijns, zijn warme hand, zijn twinkelende eerste zin.

Het was toeval – of was het ’t lot? – dat ik precies op het moment dat hij een halve draai maakte mijn blik door de ruimte liet scheren. BAM! Daar was het. Hard en rond, nauwgezet omspannen door een grijsblauwe handgemaakte pantalon, en ik zweer dat het een beetje licht gaf. Het kontje van Matthijs. Het duurde misschien twee of drie seconden dat ik ernaar staren kon. Daarna verdween het, de trap af. Mij achterlatend met een stuk tarbot op mijn kin en twee perfecte halve kokosnoten in fijngesponnen Italiaanse wol op mijn netvlies.

In de studio hadden we een gesprek. Ik geloof dat het over PowNed ging, maar zeker weten doe ik het niet. Als een razende speelde ik eerdere ontmoetingen af in mijn hoofd, en wat me daarbij was opgevallen. Een paar keer in Hilversum: niks. Een keer bij de Hard gras-prijsuitreiking: raar mutsje. Een keer bij een zwembad in de buurt van zijn vakantiehuisje in Eefde: water doet weinig voor zijn haar.

Ik werd een beetje boos op mezelf: ik had nooit gedacht ernaar te zullen kijken. Ik werd een beetje boos op de rest van de wereld: Matthijs is van voor naar achter beschreven, maar niemand is ooit tot zijn achterste gegaan. Al zes tv-seizoenen zit dat goddelijks verborgen in een kuipstoeltje onder een ovale tafel. Schande.


Zo’n kontje is toch een godswonder? Iets wat jubelend van de daken geschreeuwd moet worden? We hebben het hier over een man van vijftig. Die privé zijn ogen bedekt achter een dikke hoornen bril. Een man die godbetert een autocue met bejaardenlettergrootte 500 heeft omdat hij het anders niet lezen kan. Een man die nauwelijks schijnt te eten. Tegen zijn redactie zegt hij dat hij thuis gedineerd heeft, en thuis zegt dat hij dat op de redactie doet. Bij dat al hoort een slappe theezakjesbips. Maar nee.

Eigenlijk is het jammer dat ADO Den Haag niet bij de eerste vijf van de eredivisie is geëindigd, dat hij zijn haar niet verloren heeft aan die weddenschap. Dan was hij misschien in kopstand DWDD gaan presenteren, het kontje naar de camera. Talking out of your ass zou nooit meer hetzelfde hebben betekend.

Jojanneke van den Berge