Kameraden

Ik kan niet ontkennen dat ik in mijn studententijd meer gedronken heb dan gedemonstreerd. Niet dat u ernaar vroeg. Maar omdat onze redacteur Roelof Bouwman een stevig maar ook bozig betoog schreef over de nazaten van de CPN, moest ik toch even terugdenken aan mijn eigen tijd binnen die partij. Jazeker, het is tijd voor een bekentenis: ik heb me ooit aangemeld als lid van de CPN.

Het was in het jaar dat de kameraden vanwege een ontoereikend aantal kiezers uit de Tweede Kamer donderden. Ik had eigenlijk helemaal niets met communisten en was vaag linksig, zoals iedereen in mijn omgeving. Een poster van Che, een vriendin die voorzitter was van de PSP, een speldje op mijn revers toen Steve Biko werd vermoord, daaruit bestond mijn activisme.

Tot de roemruchte CPN geen Kamerzetel meer haalde. Ik vond het zo zielig dat ik besloot lid te worden. Wie Bouwmans betoog leest, moet concluderen dat in die jaren geen weldenkend mens in Nederland nog reden had om achter het CPN-vaandel aan te lopen.

Helemaal niet als je, zoals ik terugrekenend moet concluderen, de jaren des verstands al had bereikt. Maar ik dreef in die tijd kennelijk toch meer op drank en sentimenten dan op rationaliteit.

Gelukkig werd ik al snel geroyeerd, omdat ik nooit contributie betaalde. Waardoor ik ter verdediging zou willen aanvoeren dat ik het ‘communistenschap’ nooit heb geconsummeerd. Dit in tegenstelling tot een groot aantal andere inmiddels prominente Nederlanders, die daar niet onder gebukt schijnen te gaan.

Enfin, lees Roelof Bouwmans verhaal en trek zelf uw conclusies. Ik schaam me achteraf wel een beetje. Of ikzelf goed terechtgekomen ben, laat ik in dezen maar even aan uw oordeel over. Wel prettig vind ik het om als hoofdredacteur van HP/De Tijd, toch al niet het meest chagrijnige tijdschrift van Nederland, de verheugende mededeling te kunnen doen dat u zich bij honderden aanmeldt als nieuwe abonnee. Dat zien we graag. Ga vooral zo door.


(f.poorthuis@hpdetijd.nl)

Frank Poorthuis