foto anp | diederik samsom
Matthijs Kleyn, voor velen beter bekend als Jakhals Thijs van DWDD, heeft een debuutroman geschreven. Vita, naar eigen zeggen een roman over het thema depressie, gaat over de relatie tussen hem en zijn huidige vriendin. Ze zijn nu nog steeds bij elkaar, maar in zijn boek gaat ze dood.
Op de website van De Wereld Draait Door staat dat Vita toe is aan een vierde druk, klopt dit?
Matthijs Kleyn: “Op het moment wordt het boek voor de vierde keer gedrukt. Ik vind het helemaal te gek, het is zo onwerkelijk. Om eerlijk te zijn snap ik er niets van. Ik ben een televisiemaker en ik heb niet zoveel verstand van hoe dit soort dingen in zijn werk gaan, maar ik ben er gigantisch blij mee.”
Waarom en wanneer heb je besloten dat je Vita wilde schrijven?
“Ik was op zoek naar boeken die zich aansloten bij het gevoel en de situatie waarin ik toen verkeerde, maar die waren er niet. De angst dat mijn toenmalige én huidige vriendin niet genoeg van het leven hield om ermee door te gaan. Nergens vond ik de bevestiging in boeken. We zijn twee weken uit elkaar geweest, in die periode begon ik met schrijven. Meerdere malen heb ik het boek weggelegd om er vervolgens weer aan te beginnen. In totaal heb ik er ruim drie maanden over gedaan. Prometheus was enthousiast en wilde het boek meteen publiceren.”
Ben je van plan nog meer boeken te schrijven?
“Ze zeggen dat je pas een schrijver bent als je tweede boek ook een succes is. Ik ben inderdaad begonnen aan het eerste hoofdstuk van een nieuw boek, maar ik heb er op het moment niet echt de tijd voor.”
Is Vita gebaseerd op de werkelijkheid?
“Tweederde van het manuscript was af toen ik het inleverde bij de uitgeverij. Ik liep vast. Pas toen zij lieten weten dat ze het goed vonden, heb ik het einde erbij verzonnen. In het echt leeft mijn vriendin gelukkig nog. Ik heb eigenlijk opgeschreven wat toentertijd mijn nachtmerrie was.”
Wat vind je vriendin van het boek?
“Ze vindt het mooi. Ze heeft me vanaf het begin gesteund en vond het geen probleem dat het gepubliceerd ging worden.”
Wat vind je ervan dat Volkskrant recensente Danielle Serdijn Vita compleet afkraakt?
“Ik kreeg een mailtje van mijn uitgeverij waarin zij zeiden dat de Volkskrant van plan was het boek helemaal te slopen. Ik weet dat de Volkskrant niet van zulke boeken houdt. Het is misschien te Kluun-achtig. Op het internet krijg ik alleen maar goede berichten van mensen die Vita hebben gelezen. Toen ik de recensie las, moest ik lachen. Het is echt een haat-stukje. Ik weet dat mijn verhaallijn origineel is, dus ik vind dat Serdijn daar wel iets over had mogen zeggen. In plaats van mijn hoofdpersoon een druiloor te noemen en citaten te gebruiken die niet eens in mijn boek staan. Ik had iets meer opbouwende kritiek verwacht. Ik kan niet oordelen of mijn boek proza of literatuur is, maar om nou steeds te blijven herhalen dat ik maar ‘een televisiemakertje’ ben, vind ik een beetje denigerend. De recensie is gewoon kort door de bocht.”
Als je wat tegen Danielle Serdijn zou mogen zeggen, wat zou dat zijn?
“Aan de hand van haar recensie zou ik nul sterren moeten krijgen, maar ze geeft me een ster. Ik heb nog nooit in mijn leven een ster gehad, ik ben dan ook heel erg benieuwd waar ik die aan te danken heb. Waarom geeft ze me niet, met het commentaar dat ze geeft, nul sterren? Ja het raakt me wel. De Volkskrant is samen met het Parool mijn favoriete krant. Als een vriend zegt dat je een lelijk kind hebt, komt dat harder aan dan als een buitenstaander dat doet. Bij de buitenstaander zou ik denken: lekker boeiend, ik vind mijn baby mooi.”
@Kleijn: Trek je niets aan van Serdijn maar ‘laugh your way all to the bank!’
Eén ster is inderdaad nog veel voor dit boek. Kleyns manuscript was totaal genegeerd als hij niet toevallig regelmatig met zijn kop op de buis was geweest bij DWDD. Niet toevallig wordt dit feit als eerste zin van deze topic genoemd. Sterker nog, ook de topic zelf heeft hij eraan te danken. Kleyns boek is zwaar kut, en is domweg het product van marketing, omdat zijn uitgever weet dat er duizenden kijkers zijn dit boek zullen kopen, zonder het ooit één seconde in te kijken. Maar dat laatste boeit niet. Waarna diezelfde DWDD-doelgroep door een nieuwe uitzending gewezen zal worden op het volgende Belangrijke Nieuwe Boek van een andere Bekende Nederlander dat ze evenmin zullen lezen. Bekende Nederlanders kunnen voor geen meter schrijven. Als hun boeken toevallig wel leesbaar zijn, is dat omdat een team van redacteuren er met de vlammenwerper overheen is gegaan. Meestal tikt zo’n redacteur een compleet nieuw boek, met gebruikmaking van dezelfde namen voor de diverse personages. Dat is makkelijker en het scheelt je een doos rode potloden. Bekende Nederlanders kunnen alleen verkopen, en daarom worden ze uitgegeven. Gefeliciteerd met de poen, Kleyn. Verbeeld je niet dat je schrijver bent. Je hebt gewoon de loterij gewonnen, meer is het niet. Je zou pas dom zijn als je je winnende lot niet had verzilverd.
@Daan Serdijn:
Mogelijk heb je gelijk en is het boek van Kleyn inderdaad, zoals jij het noemt, ‘kut’. Maar da’s een mening, jouw mening. De rest van jouw stukje zijn voornamelijk onbewijsbare aannames. Feit is dat het boek al een vierde druk mag meemaken. Over smaak valt te twisten en dat gebeurd dan ook al jaren. in de tussentijd verkopen de Kluunen en Van Noorts als een dolle. Ik lees het allemaal niet maar als een ander er plezier aan beleeft is dat wat mij betreft prima. Misschien moet je zelf eens een poging wagen?
Zeer geestig opgetikt.
Daan Serdijn +1
“Bekende Nederlanders kunnen voor geen meter schrijven. Als hun boeken toevallig wel leesbaar zijn, is dat omdat een team van redacteuren er met de vlammenwerper overheen is gegaan.”
Aha, die aanname zit mevrouwtje dwars. Daarmee is het aantal sterren al bepaald voordat de eerste letter is gelezen.
En als je het boek net zo aandachtig hebt gelezen als Kleyns reactie hierboven, begrijp ik wel dat je het waardeloos vond. Met “ze zeggen dat je pas een schrijver bent als je tweede boek ook een succes is” geeft hij duidelijk te kennen zich niet te verbeelden een schrijver te zijn.
In zijn vrije tijd heeft hij gewoon een indrukwekkend debuut geschreven. En dat is door velen erkend. Waarschijnlijk omdat zij niet zijn belast met
onterechte aannames.
“Vita” is geen literair hoogstandje maar dat hoeft voor mij ook niet. Dat Matthijs in zijn leven met een depressieve vrouw een relatie heeft gehad,(gelukkig zijn ze nu ook weer samen) is voor mij duidelijk door “Vita” gelezen te hebben.
Iemand zonder deze vervelende ervaring kan zo’n boek niet schrijven.
Ik ben zelf depressief geweest en ik weet dat deze periode voor mijn man net zo moeilijk was als voor mij. Net als Hylke voor Vita wilde hij ook alles voor mij doen om mij weer vrolijk te krijgen. Ik ben gelukkig door medicijnen er weer bovenop gekomen.
Helaas hielpen medicijnen Vita niet waardoor het einde van dit boek wel erg heftig was maar misschien was het ook een mooie daad uit liefde.
Ik ben erg verbaasd over de negatieve reactie van Daan Serdijn… Ik heb Vita in één ruk uitgelezen. Inderdaad, het is niet hoogdravend geschreven. Maar ja, in welke literaire codetaal moet een boek geschreven worden om goed bevonden te worden? Ik kwam in aanraking met Vita doordat ik in de boekhandel op zoek was naar een paar mooie boeken. Ik lees veel en graag. De inhoud en vormgeving van het boek spraken me aan. De naam Matthijs Kleyn zei me eerlijk gezegd niets. Ik wil een (naar mijn mening) goed boek lezen, niets meer dan dat. Soms valt het tegen, soms valt het mee. Bij dit boek is het laatste aan de orde. Het hield me bezig en nog steeds. De pure liefde en de wijze waarop de hoofdpersonen daarmee omgaan, het verschil tussen de werkelijkheid van Vita en die van Hylke. Prachtig beschreven! Dus, bedankt Matthijs, je hebt me geraakt…
inderdaad Mathijs mag je wel complimenten ontvangen voor het originele thema. Dat was het zeker. Persoonlijk heb ik het met een lach en een traan gelezen. Maar als iemand het me vraagt wat ik er van vond, vertel ik er ook eerlijkheidshalve bij dat ik het een gemiste kans vond, van zo’n prachtig thema had ik ook meer verdieping verwacht in de psyche van de hoofdrolspelers. Dat was af en toe wat 1-dimensionaal en plat, alsof iemand je het verhaal vertelt in de kroeg.