foto anp | diederik samsom
Playboy kan weer, Hugh Hefner is hot – de opwindende jaren zestig herleven. Vrijheid, blijheid en overzichtelijkheid.
Exterieur. We zien een Engels landhuis, op de voorgrond geschoren gazons gestoffeerd met flamingo’s. (Dit is Californië, niet Engeland.) Interieur. In de slaapkamer voeren twee meisjes een kussengevecht op het grote bed waarop Hugh Hefner probeert de krant te lezen. Hij loopt weg, wordt aangesproken door zijn aanstaande bruid, wier mini-hondje niets heeft om aan te trekken. Buiten tennissen Playmates. Er is een feestje bij het zwembad. Hefner krijgt een gifgroene cocktail in de hand gedrukt, excuseert zich, gaat naar binnen en haalt een verborgen schakelaar over in zijn donker gelambriseerde salon. Een wand schuift open en onthult een liftloze ruimte met brandweerpaal. Soepel glijdt Hefner naar beneden, waar hij in een bruin café belandt, uitsluitend bevolkt door mannen. “Waar bleef je nou?” vraagt de barman. Hefner krijgt een flesje Bavaria, dat hij tevreden aan zijn mond zet.
Welkom in de wereld van Playboy, met één verschil: dit is de 21ste eeuw, niet de 20ste. In deze commercial is de oprichter, hoofdredacteur en eigenaar van het blootblad verveeld. Hij negeert de verlokkende aanwezigheid van al die Bunny’s, Playmates en partygirls; waar hij werkelijk naar verlangt is een verfrissend biertje in gezelschap van zijn vrienden. Hefner voert zichzelf op als een wandelend cliché uit het verleden, een karikatuur van zichzelf en zijn hedonistische levensstijl.
Wie had gedacht dat Playboy een achterhaald concept was, een pre-feministische droomwereld van gewillige vrouwen en ongelimiteerde seks, wacht een verrassing. Playboy is weer in de mode. In Londen wordt deze maand net als in de jaren zestig een Playboy Club geopend (de vorige verdween in de jaren negentig, de tijden waren veranderd). De 85-jarige Hefner trouwt in juni met de 25-jarige Crystal Harris hopte van runaway bride Crystal Harris naar de eveneens 25-jarige Anna Sophia Berglund, haalde en passant zijn bedrijf van de beurs, en speelt sinds begin van de maand in deze nieuwe commercial. In de herfst gaat een tv-film in première gesitueerd in The Playboy Club, Chicago 1963. En als klap op de vuurpijl verscheen een academische studie van een Amerikaanse feministe waarin Hefner nu eens niet wordt afgebrand als ‘seksist’; integendeel, zijn levenswerk wordt geprezen vanwege ‘het verwezenlijken van feministische doelen’. Het is alles bij elkaar niets minder dan een revival van de geest van Playboy en – in bredere zin: denk aan de tv-serie Mad Men – van de geest van de jaren zestig. Vrijheid, blijheid en overzichtelijkheid.
Lees het gehele artikel in de HP/De Tijd van deze week.
Of, en hoe we uit het DSK-tijdperk terugkeren naar de `vrije´ jaren zestig wordt uit dit voorstukje niet duidelijk. Misschien is het alleen maar reclame voor de Playboy.
Terug naar israel.
Het vermelden waard zijn de homopornofilms My Israeli Platoon en Men of Israel waarin Palestijnen in hun reet worden geneukt. Of beter gezegd Tunesiërs, omdat daar geen Palestijnen voor gevonden konden worden. In de slotscene van My Israel verzucht een Israelische militair nadat hij in de kont van een Arabier is klaargekomen: “Leven in het beloofde land heeft mij geleerd dat goed en slecht niet bestaat, en daar ben ik dankbaar voor.”
Ron Kaal is wel erg neutraal over het tennisfragment in het reclamefilmpje. “Buiten tennisen Playmates.” De aandachtige kijker ziet Hefner het service-kanon bedienen. De meisjes aan de overkant van het net zijn aanzienlijk in aantal, maar niemand is in staat ook maar één van de ontelbare ballen te retourneren. Niet één! Ze maaien allemaal in het luchtledige. Tel daar bij op zijn zeurende toekomstige bruidje, het gifgroene drankje dat hem wordt aangereikt (dat hij weinig later in een split second in de struiken zal kieperen) en je snapt: deze man is toe aan een Bavaria.