De vrouwen van zolder

Een reeks overweldigend mooie scènes in Das Leben der Anderen (2006) toont hoe een droogstoppelige Stasi-ambtenaar gebiologeerd wordt door de levenswandel van een schrijver die hij in opdracht van de DDR-autoriteiten bespioneert. De kijker heeft diezelfde Stasi-agent eerder als een meedogenloze ondervrager leren kennen. Dat maakt het des te verrassender dat hij sympathie heeft voor de potentiële ‘staatsvijand’ die hij dagelijks afluistert. Wat die scènes zo aangrijpend maakt, is de welhaast tastbare weemoed die eruit spreekt. De korzelige ambtenaar blijkt te hunkeren naar een ander leven: een bestaan dat kleurrijker en meeslepender is dan het zijne.

Filmmakers mogen graag werken met zulke tegenstellingen. Wie twee contraste-rende personages in dezelfde ruimte plaatst, is al een heel eind op weg in het creëren van een interessant dramatisch spanningsveld. Vaak is daarbij sprake van een grens – soms zelfs letterlijk. De personages leven in gescheiden werelden tot een ‘grensincident’ de routine doorbreekt en de status-quo wordt opgeschud. Zo ook in Les femmes du 6ème étage, een film die zich afspeelt in het Parijs van 1962.

Het verhaal draait om een groep Spaanse vrouwen die de kost verdienen als schoonmaakster danwel huishoudster. Ze wonen in hetzelfde appartement als hun werkgevers, met dien verstande dat er een na-drukkelijke scheidslijn wordt getrokken tussen de vijfde en zesde verdieping. De lift gaat sowieso niet verder dan de vijfde. Op de zolderetage die daarboven ligt, bevindt zich een universum dat bewoond wordt door een andere sociale klasse: die van de sloofjes.

De Spaanse vrouwen leven er op elkaar gepropt in kleine kamertjes. Er komt geen warm water uit de douche en de wc zit voortdurend verstopt. Dat verandert als een van de bewoners zich het lot van de bewoonsters van de zesde etage aan trekt.

Het betreft een bankdirecteur (Fabrice Luchini) die een meer dan gewone belangstelling krijgt voor de aantrekkelijke Spaanse werkster (Natalia Verbeke) die haar intrede heeft gedaan in zijn huishouden. Met zijn inspanningen om de douche en wc te laten repareren, verwerft hij in één klap een dozijn Spaanse vriendinnen. Een paar borden paella later begint het inzicht te dagen dat er misschien ook maar eens wat moet veranderen op zijn werk en in zijn huwelijk. Dit tot ontzetting van zijn vrouw (Sandrine Kiberlain), die een dagtaak heeft aan het bezoeken van winkels, vriendinnen, kapper en pedicure en bij thuiskomst steeds zegt ‘uitgeput’ te zijn.


Nee, subtiel is het allemaal niet. Met enig recht zou je het vet aangezette contrast tussen het benepen bankiershuishouden en de gemoedelijke chaos van de Spaanse werksters kunnen afdoen als een cliché. Ik heb me daar echter nauwelijks aan gestoord.

De boodschap die in Les femmes du 6ème étage wordt uitgedragen, mag dan een tikje obligaat zijn, de sfeerteke-ning vergoedt veel. Regisseur Philippe le Guay – die zelf deels werd opgevoed door een Spaanse huishoudster – hanteert een vlotte, aansteke-lijke verteltrant en is nergens zwaar op de hand. Les femmes du 6ème étage is een luchtige zedenkomedie met een prettig, melancholiek randje

Les femmes du 6ème étage. Regie: Philippe le Guay. Vanaf 23 juni in de bioscoop.

Erik Spaans