Professionele Hollandse Nieuwe

De Noorse topman Truls Velgaard van Koninklijke Wegener was het opvallendste nieuwe gezicht op de klassieke haringparty in de tuin van het Amsterdam Hilton. Hotel en uitgeverij zijn samen gastheer van een jaarlijks terugkerend feestje waarvoor duizend invitaties de deur uitgaan. Nog eens driehonderd man laat zich vergeefs op de reservelijst plaatsen, aldus Hilton-directeur Roberto Payer.

De haring zelf is dit jaar net zo Noors als Velgaard, die het visje goed kende van zijn vaderland. De haring staat in Noorwegen bekend als armoevoedsel, exclusief gesavoureerd door de rafelrand der natie. Aldus Velgaard, ten overstaan van de verzamelde jetset. Het harmoniemodel lijkt op zijn retour in Nederlandse directiekamers, zeg je dan.

Filmproducent Matthijs van Heijningen mag zich tot de gelukkige duizend rekenen. Desgevraagd kon hij zich niet heugen ooit één editie gemist te hebben in de voorbije jaren, en dat terwijl Payer zeer voorkomend had uitgelegd dat het zwaartepunt van de gastenlijst dit jaar bij de young potentials lag. Geen arty farty types; het zakenleven had het moeilijk, en kon wel een opkontje gebruiken.

Op zoek naar de doelgroep dan maar. Over hun stamina durven we niets te zeggen, maar jong zijn de Jantjes niet echt. Good old Jan Cremer is inmiddels de zeventig gepasseerd, en Jan des Bouvrie bereikt die gezegende leeftijd volgend jaar. Tot de driehonderd man op de wachtlijst zouden we willen zeggen: er zit beslist beweging in. In dit olijke tweetal bedoelen we; die wachtlijst zit natuurlijk muurvast.

Want ook Gerard Joling en Emile Ratelband lijken niet voetstoots tot abdicatie bereid. Geer wenst zelfs volgend jaar het vaderland te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival, een opmerkelijk staaltje van doodsverachting. Met Emile naast hem die ten overstaan van tout Azerbeidzjan blootsvoets over gloeiende sintels wandelt, moet een verbetering van de acht punten van dit jaar toch |haalbaar zijn.

En laten we de potentiële dames niet vergeten. Op foto vijf staat kunstenaarsdochter Sigrid Markus, in jurk van Valentino. “Ik draag er geen beha onder,” riep de beroemdste socialite van Amsterdam ons uiterst gastvrij al van verre toe. Mama Ans de schilderes had zich laten excuseren, maar voor de liefhebber was er keus genoeg: Sheila de Vries, Babette Cremer, Monique des Bouvrie, plus de twee schrijfsters van het Vissershandboek voor een Rijke Vangst: Femmetje de Wind en Mirjam van den Broeke.


Twee jonkies op de valreep, ze waren er dus toch. Voor Tonny Eyk was dit liefst het tweede event op één dag. De orkestleider annex componist had even daarvoor de uitvaart van Willem O. Duys bijgewoond, om zich aansluitend naar de Apollolaan te haasten. Van dode goudvis naar ingezouten haring is in een mensenleven maar een stapje.

Jan Zandbergen