De ouwe hap

Waarin jaarlijks heel wat broze lichamen voorbij komen waaien.

Geen vernissages, openingen of presentaties deze week. Iedereen en alles is in afwachting van de Amsterdamse Uitmarkt, die traditioneel het begin van alweer een nieuw kunstzinnig seizoen inluidt. Daarom een parade van hoogbejaarde steunpilaren van het culturele leven in seizoen 2010-2011. De opening is voor professor Maarten van Rossem, hier orerend op Manuscripta, in de voormalige Westergasfabriek van Amsterdam. Over twee weken is de nieuwe editie van dit jaarlijkse boekenfestival. Van Rossem studeerde onbekommerd een dozijn jaar of langer. Voor een opvolger is geen geld meer, want het hele budget van de faculteit is nodig voor zijn pensioen. Maar we hebben hartelijk gelachen.

Vic van de Reijt is uitgever van Nijgh & Van Ditmar, maar zal vooral herinnerd worden als biograaf van Willem Elsschot.

Het duurde tot diep in de 21ste eeuw voordat het boek er was, maar toen stond ook de hele uitgeverij van portaal tot vliering vol met feestende bezoekers. Zelfs de stamgasten van het aanpalende cafĂ© ’t Molentje waren uitgenodigd, van wie een belangrijk deel elkaar vermoedelijk voor de eerste keer bij daglicht zag.

Peter Andriesse werd afgelopen week geportretteerd door Max Pam. Zo ziet de schrijver (inmiddels zeventig) er anno 2011 uit. Rechts de minstens zo legendarische Boudewijn van Houten, die samen met zijn schrijvende collega Theo Kars nog een tijdje in de bak heeft gezeten voor het vervalsen van postwissels. Voor de jonge lezers: misschien dat Wikipedia nog weet wat dat zijn. Van de illegale opbrengst werd een literair tijdschrift gefinancierd, een optie die in deze tijden van OCW-bezuinigingen opeens weer actueel is. Andriesse en Van Houten staan hier overigens in de megahippe De Nieuwe Boekhandel in de Amsterdamse kansenwijk Bos en Lommer.


Een zeldzame foto van Julius Vischjager, hoofdredacteur van The Daily Invisible en tevens de man die bij de wekelijkse persconferentie van de minister-president traditioneel de laatste vraag mag stellen. Wordt totaal niet au serieux genomen door wie dan ook, maar hoort bij de parlementaire folklore als de schimmel bij Sinterklaas.

Jan Cremer is de oudste en beroemdste gast van de Haringparty van Hilton & Wegener. Is allang de zeventig gepasseerd, maar de enige schrijver die ze bij het secretariaat van het Hilton kennen, sinds een hotelgast in 1964 een beduimeld exemplaar van Ik Jan Cremer op zijn nachtkastje liet liggen. Jan vindt het allemaal prima, zolang ze hem maar blijven uitnodigen. Daarbij zal de schrijver vermoedelijk co-gastheer Wegener met gemak overleven, maar voor die voorspelling hoef je geen beursgoeroe te zijn.

Foto zes tot slot is het vippenbootje dat twee weken geleden in de Prinsengracht lag tijdens de afgelopen Canal Pride. Bekend zijn doe je als het even kan nooit in je uppie. Tussen de paraplu’s staat Marco Borsato, onder het regenscherm staat Christine Kroonenberg. Het is gezien, dames, het is niet onopgemerkt gebleven.