MET UPDATE – Is dat even een mooie recensie! Stille mensen van Esther Ending krijgt in het septembernummer van het feministisch maandblad Opzij drie sterren. Recensente Daniëlle Serdijn heeft de veren al klaar: ze noemt het kraakpandsaga een ‘bomvolle, geëngageerde roman’. Naar de boekhandel gesneld dan maar. Echter: geen boek te vinden. Op internet dan? Nee, volgens Bruna is het nog niet verschenen. De uitgever maar even gebeld. “Het boek is helemaal nog niet af,” zegt Anne van Berkel van Prometheus. Oeps!
“Er is nog geen manuscript en er is ook nog geen drukproef de deur uitgegaan,” zegt Van Berkel. “Het is me een raadsel hoe Opzij het boek kan recenseren. Esther is net over de helft van het boek.”
De flaptekst van het boek stond wel in de najaarsgids van Prometheus. Zou het daar aan kunnen liggen? “Stille mensen stond inderdaad voor het begin van het najaar gepland. Maar die data veranderen zo vaak, dat is algemeen bekend.” Ze heeft het boek dus gerecenseerd aan de hand van een flaptekst? “Inderdaad.”
Opzij maar even gebeld. Cultuurchef Femke van Wiggen reageert in eerste instantie koeltjes: “Dat boek is inderdaad uitgesteld. Wij hebben een heel vroege deadline, dus dat gebeurt wel vaker.”
Maar hoe kan Daniëlle Serdijn een inhoudelijk oordeel vellen over een niet-bestaand boek? “Ik heb begrepen dat ze een groot deel gelezen heeft.”
Serdijn, tevens actief als recensente bij de Volkskrant en jurylid bij de BNG Nieuwe Cultuurpijs, is zelf onbereikbaar vanmiddag. Ook voor haar collega’s. Opzij-hoofdredactrice Margriet van der Linden reageert wel. Vanuit een vergadering zegt ze: “Ik heb Daniëlle niet gesproken, maar als het waar is dat ze een niet-bestaand boek heeft gerecenseerd is dat op zijn minst aanleiding om uit te zoeken hoe dit heeft kunnen gebeuren.”
UPDATE – Serdijn reageert. En introduceert en passant de woordvanhetjaarkanshebber urgentiester.
Pijnlijk!
Benieuwd hoe Margriet Daniëlle gaat vrijpleiten. Voor PR-tips verwijs ik graag door naar de afdeling voorlichting van GroenLinks
Leuke nieuwe rubriek voor HP. Gerecenseerd: Het ongeschreven boek.
Daniëlle Serdijnzou zelf een boek kunnen gaan schrijven.
De titel schenk ik haar, namelijk “Het ongeschreven boek “.
V.w.b. de publicatie hoeft zij alleen maar te vertellen dat zij het aan het schrijven is en dan is het al goed.
Pardon, af.
Doet me weer denken aan het kostelijke verhaal van Feynman, die ontdekt hoe een boek met nog helemaal lege bladzijden toch beoordeeld kan worden: http://www.fizika.unios.hr/~zglumac/ZFeynmanJudgingBooks.pdf
Feministen??Pardon zijn die er nog in Nederland?En vinden die het goed dat moslimvrouwen gehoofddoekt door het leven moeten gaan.Vinden die het goed dat die vrouwen als tweederangsburger worden behandeld?Nee er zijn geen feministen meer!Althans niet in Nederland,of ze liggen te slapen!
Een stukje van 60 woorden een recensie noemen, is wel een beetje overdreven. Eerder een signalement van iets dat nog niet gesignaleerd kon worden..
Een tip voor een boek, ook al moet het nog uitkomen, is iets anders dan een recensie en dat zou Niek Stolker toch ook moeten weten!
LOL @ De Jong & Jolanda. Hoe kun je een boek dat niet geschreven is een ‘bomvolle geengageerde’ roman noemen? En dat toekennen van die sterren dan?
@Wimmel: over die sterren zegt ze op de blog DE CONTRABAS vandaag het volgende: ‘Het aantal sterren boven zo’n stukje geeft aan wat de urgentie van het boek is binnen het totale aanbod van dat moment.’ Hoe absurd wil je het horen uit de mond van een recensent? Schrijver Herman Stevens merkt op diezelfde plek heel terecht op dat ze het boek, als ze het ooit nog eens ter recensie krijgt aangeboden, alleen nog maar goed kan beoordelen…
@ INGO
Haha, Stevens heeft gelijk. Eerst 3 urgentiesterren in de Opzij en vervolgens 1 (of 5) in de Volkskrant, dat kan natuurlijk niet. Serdijn corrumpeert zichzelf.
Mijn eerste lach van de dag. Dank, HP!
In Serdijns stukje staat verder: “Ending debuteerde in 2004 met de prachtroman Na Valentijn. Maar waar ze toen door had moeten pakken, viel ze stil.” Hoezo had Ending toen door moeten pakken? Had ze toen snel een tweede roman moeten schrijven? Maar waarom dan snel? Het doel van een schrijver is, neem ik aan, een goed en zorgvuldig geschreven boek. Als dat goede boek na jarenlang nadenken en kalm en geduldig werken wordt bereikt, dan is dat toch uitstekend? Dus wat bedoelt Serdijn? Als ze zelf Na Valentijn geschreven had, dan zou ze snel een tweede romannetje geschreven hebben? Vreemde instelling voor een recensente die geacht wordt al die snel geschreven tweede romannetjes te lezen…