Shell is een van de allergrootste bedrijven ter wereld. Het is dus niet verrassend dat de olieproducent ook in Syrië actief is. Daar moet een einde aan komen, vinden enkele mensenrechtenorganisaties. D66 pleit vandaag ook voor een vertrek van het concern. Dat klinkt sympathiek, maar het is tegelijkertijd makkelijk scoren. Het is zeer de vraag of het werkelijk zou bijdragen aan een einde van het conflict.
Shell kan niet weggaan uit alle landen waar de overheid martelt en moordt. Dat zou het einde betekenen van het concern. Om de een of andere reden zitten de grootste potentaten in de wereld namelijk op de grootste olievoorraden. Uit humanitair oogpunt is er bijvoorbeeld geen enkele reden waarom Shell nog zaken zou doen met Saoedi-Arabië, waar mensen nog in het openbaar met een zwaard worden onthoofd. En zo zijn er uitstekende redenen om weg te blijven uit tientallen landen.
In Syrië is een opstand gaande. Er zit Shell-benzine in de tanks van het regime, zeggen voorstanders van een vertrek van het concern. Dat kan zo zijn, een olietekort in het land zal allereerst de gewone burgers treffen. Militair gebruik zal altijd voorrang houden; tanks zijn de laatste voertuigen die er in het land zullen blijven rijden.
Aangenomen mag worden dat duizenden Syriërs hun baan zullen verliezen wanneer Shell haar activiteiten in het land staakt – niet alleen de werknemers van het concern zelf maar ook van toeleveranciers. Het is de vraag of de goede zaak daarmee is gediend.
Ieder beschaafd mens is tegen het regime in Damascus – ook de CEO van Shell. Het is te makkelijk om het hele concern weer eens in een kwaad daglicht te stellen. Dat is terecht gebeurd inzake de olievervuiling in Nigeria, maar hier dient een andere zaak. Het is zeer de vraag of een symbolische terugtrekking van Shell het vertrek van het regime van Assad bespoedigt. Zodra dat zou kunnen worden aangetoond, moet het uiteraard acuut gebeuren. Maar zolang er alleen het blazoen van Nederlandse politici mee kan worden opgepoetst, is het misschien beter een voet aan de grond te houden in Syrië en daar de juiste mensen te ondersteunen.
Kortzichtig stukje. Geen handel met tirannen is altijd beter dan een beetje handel met tirannen.
Je schrijft: “Om de een of andere reden zitten de grootste…” deze reden heeft te maken met grote concerns die zonder vragen investeren in ‘foute regimes’. Shell is mede verantwoordelijk voor het regime door het geld dat zij verdient aldaar. Het is niet alleen makkelijk om Shell in een kwaad daglicht te stellen omdat dat politiek lekker bekt, het is nu eenmaal waar dat het daglicht kwaad wordt van de zaken die ze ziet in Syrië en de rol die Shell hierin speelt. Ik denk niet dat Shell nu in een keer zich volledig dient terug te trekken, om de redenen die je noemt tav de bewoners op de lange termijn, maar het tijdelijk opschorten van haar activiteiten, om inkomsten en toevoer van olie te gebruiken als drukmiddel jegens het regime, zou getuigen van een ethisch besluit van de kant van Shell.
Tank bloed, tank Shell
Shell zegt maatschappelijk verantwoord te ondernemen. De historie in Nigeria en ZuidAfrika rechtvaardigt de nodige scepsis. Vooraanstaande mensenrechtenorganisaties staan op voor zoveel Syriërs die hun leven wagen voor vrijheid. Wie is Mark Traa om daar kort door de bocht de belangen van een paar duizend Syrische (?) werknemers tegenover te zetten? Shell zou hen met een fractie van zijn miljardenwinst uit de financiële nood helpen mochten ze hun werk (tijdelijk) verliezen.
Gelooft Traa werkelijk dat Shell de Syrische burgers beter helpt in hun strijd door te blijven zorgen voor benzine? Alsof de mannen en vrouwen tegenover Assads tanks niets anders te verliezen hebben dan hun baan of benzine. Bedoelt Traa dat een land zonder Shellbrandstof echt slechter af is dan nu?
Dat grote potentaten op de grootste olievoorraden zitten danken we juist aan de Shells in deze wereld èn ieder die bij Shell bloed blijft tanken.