Han Peekel

Han Peekel (Rotterdam, 1947) is een van de grondleggers van het Instituut voor Beeld en Geluid. Daar wordt op 23 september de TV Canon bekendgemaakt.

Wat is uw huidige gemoedstoestand?

Tien weken geleden is onze derde kleinzoon Julian Hendrik Han geboren. Daar ben ik erg gelukkig over. Op werkvlak ben ik opgewekt omdat ik bezig ben met een tv-programma over André van Duin. Ik vind het een eer om met hem over zijn leven te mogen praten. En ik ben in gespannen afwachting omdat volgende week op veler verzoek Wordt Vervolgd op dvd uitkomt.

Aan wie ergert u zich?

Aan onbeschofte mensen, hooligans en zij die respectloos over anderen roddelen.

Wie zijn uw helden?

Mensen die met passie en allure het avontuur aangaan. Ook als ze desondanks het ravijn instorten. Als ik ze kan steunen, zal ik dat altijd doen. Ik hekel het feit dat in Nederland de middelmaat vaak als norm wordt beschouwd.

Lijkt u op uw moeder?

Heel erg. Haar enige kompas was haar hart, en niet haar verstand. Ze had het hart op de tong. Ik kamp met hetzelfde euvel. Ik hield erg van haar. Ze was een enorm gastvrije vrouw met veel allure.

Wat is uw grootste angst?

Blind worden. Ik kan me niets vreselijkers voorstellen.

Wat zijn uw dagdromen?

We hebben in Nederland veel cabaretiers, striptekenaars en cineasten. Maar nog geen animatie-industrie. Daarvan zou ik ooit initiatiefnemer willen zijn.

Heeft u ooit een mystieke ervaring gehad?

Meerdere. Zoals toen ik voor een radioreportage getuige was van een exorcisme. Ik kwam in Oost-Vlaanderen bij een morsige pastoor in een kerkje terecht. Daar was een bezeten vrouw die door hem bezworen werd. Opeens maakte ze een anti-peristaltische beweging. De inhoud van haar maag vloog zeven meter door de lucht, over me heen en kletterde achter me tegen de muur. Het was angstaanjagend.


Bent u aantrekkelijk?

Fysiek heb ik niet vooraan in de rij gestaan. Ik moet het vooral hebben van mijn stem en ogen. Als anderen me niet aantrekkelijk vinden, hoop ik wel boeiend en interessant te zijn.

Bidt u weleens?

Ja. Ik praat nog met mijn moeder als ik angst heb of me ongelukkig voel. Of met vrienden die er niet meer zijn. Ik vraag om steun of hulp. Dat vind ik een vorm van bidden.

Bent u monogaam?

Uiteraard. Principieel. Anders zou het leven te ingewikkeld zijn. Bovendien hou ik na 41 jaar nog net zo veel van mijn vrouw.

Waar schaamt u zich voor?

Met een jeugdvriend die ik al sinds mijn elfde ken, ben ik altijd opgetrokken. Zijn vader was een vreselijk nare man. Daar hadden we vaak over gesproken. Toen hij mij tien jaar geleden belde en vertelde dat zijn vader was overleden, heb ik hem daarmee gefeliciteerd. Dom. Ik realiseerde me niet hoe ongepast dat was. Onze relatie is een tijd verzuurd geweest. De vriendschap is nu hersteld, maar ik schaam me er nog steeds voor.

Hoe moedig bent u?

Absoluut niet. Ik ben geen held. Maar als het echt móet, durf ik alles.

Lijkt u op uw vrienden?

Gelukkig niet. Juist de tegenstellingen maken het leven boeiend. Ik vind het heerlijk om te discussiëren met mijn vrienden of me te laven aan hun talenten die niet de mijne zijn.

Als u iets aan uzelf zou kunnen veranderen, wat zou dat dan zijn?

Ik heb nooit met mijn omvang gezeten. Pas nadat ik twee jaar geleden een operatie bijna niet overleefde, realiseerde ik me dat mijn omvang ook een risico is. Ik wil dat reduceren door mijn leven dramatisch te veranderen en mijn eetgewoonten aan te passen. Als ik langer van dit leven wil genieten, is dat belangrijk.


Wie is uw grootste liefde?

Mijn mooie vrouw, Theya. Ze boeit me nog steeds.

Wanneer heeft u voor het laatst gehuild?

Twee weken geleden in het Yad Vashem-museum in Israël. Ik zag er eerst beelden van joodse mensen in Amsterdam, die eind jaren dertig heel blij aan het praten waren, alsof alles nog best meeviel. Dat bracht mij uit balans. Bij een volgend tafereel zag ik tienduizenden schoenen liggen. Toen moest ik onbedaarlijk huilen.

Van wie heeft u het meest geleerd?

Warry van Kampen, hoofd amusement bij de KRO-televisie in de jaren zeventig en tachtig. Hij leerde me dat je in dit vak alles kunt leren, maar dat je ook alles moet blijven controleren.

Hoe ontspant u zich?

Door dingen los te laten. Ik hoef daar nooit moeite voor te doen. Ik kan erg genieten van een gesprek en ik zit ook graag rustig op een terras gewoon naar mensen te kijken.

Wat is uw dierbaarste bezit?

Mijn iPad.

Gelooft u in God?

Nee.

Wat is uw grootste ondeugd?

Ik mag graag naar andere vrouwen kijken en daar spannende gedachten bij hebben.

Welke eigenschap waardeert u in een man?

Gulheid, enthousiasme en passie.

Welke eigenschap waardeert u in een vrouw?

Verleidelijkheid, schoonheid en warmte.

Wat is de beste plek om te wonen?

Waar je thuis bent. Wij wonen al 39 jaar in hetzelfde huis in Hilversum.

Hoe is ongeluk te vermijden?

Niet. Je kunt wel voorzichtig zijn, maar wat doe je als je in een trein zit die ontspoort?

Wat is uw devies?

Nu met volle teugen van het leven genieten en niet wachten tot morgen.

Ernest Marx