Giovanca

Giovanca Ostiana (Alkmaar, 1977) is zangeres, tekstschrijver en orthopedagoge. Ze is tot eind december in heel Nederland te zien met haar eerste theatertournee.

Wat is uw huidige gemoedstoestand?

In de voorbereidende fase van mijn tournee sloeg de twijfel geregeld toe. Het ene moment dacht ik: ik maak iets fantastisch! De volgende dag vroeg ik me af waarom niemand me waarschuwde dat het niet goed genoeg was. Uiteindelijk viel alles in elkaar en klopte het. Dat maakte me erg opgelucht en blij. Op die wolk zit ik nu nog.

Wie zijn uw helden?

Ik heb er veel. Bovenaan staan mijn moeder en mijn oma, Minnie Riperton, Miriam Makeba en Nelson Mandela.

Aan wie ergert u zich?

Aan mensen die anderen niet laten zijn wie ze zijn en continu beoordelen en bekritiseren. Zo zonde van de energie. Steek die liever in jezelf.

Lijkt u op uw vader?

Ik heb net zo’n nauwkeurig handschrift als hij. Dat ligt in het verlengde van ons karakter: we zijn erg op de details. Verder hebben we een identieke muzieksmaak.

Wat is uw grootste angst?

Ik wil een huis voor mijn ouders laten bouwen op de Antillen, tien albums uitbrengen, een film regisseren en met een groepje creatieve mensen een wereldtournee maken om talentvolle kansarme jongeren te helpen met het realiseren van hun creatieve dromen. Mijn angst is dat mijn tijd op is voordat ik mijn plannen heb uitgevoerd.

Bidt u weleens?

Elke ochtend.

Heeft u ooit een mystieke ervaring gehad?

Daar ben ik niet gevoelig voor. Ik ken wel magische momenten. Bijvoorbeeld als iemand zingt in een taal die ik niet versta en ik toch in mijn hele lijf voel waar de tekst over gaat.

Bent u monogaam?

Ja. Voor mij is dat de enige manier waarop een relatie werkt.


Wat is uw definitie van geluk?

Geluk is een momentopname en geen staat van zijn. Het zit voor mij bijvoorbeeld in de interactie met kinderen en mensen, muziek of als ik heel kundige mensen aan het werk zie.

Wanneer heeft u voor het laatst gehuild?

Op de dag van de generale repetitie van mijn theatershow. De tranen kwamen voort uit een combinatie van vermoeidheid, blijdschap, spanning en de confrontatie met mezelf.

Lijkt u op uw vrienden?

Ja. We zijn allemaal nomaden. Mijn meeste vrienden hebben creatieve beroepen. We zijn steeds weer ergens anders.

Als u iets aan uzelf zou kunnen veranderen, wat zou dat dan zijn?

Ik zou willen dat ik me minder druk maakte om de mening van anderen.

Wie is uw grootste liefde?

Ik heb van drie mensen erg veel gehouden, maar ik kan geen van hen nu als allergrootste liefde bestempelen.

Wat is uw dierbaarste bezit?

De collectie langspeelplaten die mijn vader in de jaren zestig en zeventig heeft gekocht en die ik van hem heb gekregen. Daarnaast hecht ik aan de gebreide plantenhangmat die mijn inmiddels overleden oma voor me heeft gemaakt.

Wat is uw grootste ondeugd?

Mijn ongeduld.

Hoe moedig bent u?

Moedig genoeg om een negatief reisadvies te negeren en naar Sierra Leone en Oeganda te gaan om me in te zetten voor een goed doel. Te laf om in Nederland met een goede reden zonder kaartje in de trein te stappen. De confrontatie met de conducteur zou ik te gnant vinden.

Bent u aantrekkelijk?

Ik voel me erg ongemakkelijk bij deze vraag en vind het toch echt aan anderen om hierop te antwoorden.


Wanneer was u het gelukkigst?

De eerste keer dat ik op Curaçao was. Daar voelde ik me thuis. Ik was 27 jaar en zag al mijn ooms, tantes, neven en nichten bij elkaar van weerszijde van de familie. De meesten had ik nog nooit gezien en ik herkende trekjes en eigenschappen van mezelf en van mijn ouders in hen.

Welke eigenschap waardeert u in een man?

Als hij krachtig en proactief is.

Welke eigenschap waardeert u in een vrouw?

Relativeringsvermogen.

Wat is uw grootste prestatie?

Dat ik de angst heb overwonnen om als solo-artiest aan de slag te gaan. Daarvóór studeerde ik aan de Universiteit van Amsterdam, ik werkte als fotomodel en zong met verschillende bands. Het was een prestatie dat ik uiteindelijk hiervoor heb durven kiezen.

Wat is uw grootste mislukking?

In een liefdesrelatie kan ik supertuttig zijn. Ik ga er dan helemaal in op. Ik heb twee of drie keer tevergeefs gedacht: dit is mijn eindstation. Het voelt als falen als het uiteindelijk toch niet werkt en je verder moet.

Hoe ontspant u zich?

Platen draaien. Zodra de naald het vinyl raakt, waan ik me terug in mijn jeugd, toen het leven minder gecompliceerd was. Ik vind het ook lekker om me af te zonderen op een stille plek, zoals het strand of het bos.

Welk leed heeft u anderen berokkend?

Door mijn onregelmatige levensstijl kan ik mensen in mijn directe omgeving niet altijd genoeg tijd en aandacht geven. Het is geen leed, maar ik stel mensen wel teleur als ik maar kort op een verjaardag kan zijn of bijvoorbeeld de doop van een kind mis.


Wat is de beste plek om te wonen?

Curaçao. Vroeger lag mijn prioriteit bij het vergroten van mijn wereld: hoe groter de stad, hoe beter. Nu verlang ik meer naar kleinschaligheid. Ik vind de natuur, het klimaat en de mensen daar geweldig.

Hoe is ongeluk te vermijden?

Door jezelf goed te kennen, keuzes te durven maken en mensen te vergeven.

Wat is uw devies?

Schoenmaker, blijf niet bij je leest.

Ernest Marx