Van een opstand is in Syrië nog geen sprake. Wel van een wanhopige opstand, die het volk in twee kampen verdeelt. Undercoverbericht uit een gistende dictatuur. ‘Het is hier verschrikkelijk.’
Een goede voorbereiding is het halve werk, luidt een bekende regel, en dus neem ik voor mijn vertrek naar Damascus contact op met enkele in Nederland wonende Syriërs. Maar hun woorden vallen me bitter tegen: ‘Niet gaan,’ luidt het devies. “Het is heel gevaarlijk geworden,” mailt een van mijn contacten. “En jij bent een makkelijk doelwit.”
Met een ander maak ik een plan om naar Homs te gaan, de grootste brandhaard van dit moment. Hij pakt een vel papier en tekent een cirkel. “Dit is het station waar je aankomt, ernaast zit het kantoor van de veiligheidsdienst. Pak een minibus, tot het einde van de straat. Hier heb je twee checkpoints. Ga naar links, daar vind je de kerk van pater Frans, een Nederlander. Doe alsof hij het doel is van je bezoek aan Homs, en wacht daar totdat mijn nichtje of broer je komt ophalen.”
Een paar dagen later belt hij me. “Sorry, het plan kan niet doorgaan. Mijn familie vindt het te gevaarlijk. Ook voor zichzelf, snap je?”
Met een vriend in Damascus maak ik een ander plan. Hij zou zich voordoen als mijn geliefde en me van het vliegveld komen ophalen. Volgens hem is dat het enige verhaal dat geloofwaardig genoeg is om een visum te krijgen. Een dag voor mijn vertrek mailt hij. “Ik kan toch niet komen, want als ik gezien word met een buitenlander, noteert de veiligheidsdienst het nummerbord van mijn auto en word ik binnen de kortste keren ondervraagd.”
Eenmaal op het vliegveld van Damascus lijkt alles haast verdacht normaal. Het enige opvallende is dat de muren nog net iets meer behangen zijn met posters van de al dan niet wankelende man aan het roer, Bashar al-Assad. En hingen die Syrische vlaggen er de vorige keer al? De nieuwe reden van mijn komst – ‘Vrienden opzoeken’ – heb ik vele malen in gedachten herhaald, opdat die er soepel uit zou komen. Maar de douanebeambte lijkt helemaal niet geïnteresseerd in de reden van mijn aanwezigheid. Zonder op- of omkijken zet hij een stempel in mijn paspoort.
Buiten staat de bus naar het centrum al klaar. De dame naast me begint meteen een praatje. Ik speel de naïeve toerist. “Zeg, ik hoorde dat er wat veiligheidsproblemen zijn in het centrum van Damascus. Klopt dat?” Ze kijkt me verbaasd aan. “Nee hoor, er is helemaal niets aan de hand.”
Inderdaad blijkt er bij aankomst in het centrum niet direct iets bijzonders te bespeuren. De verkeersmassa is er niet minder op geworden. En ’s avonds, als de temperatuur is gedaald, gaan de mensen als vanouds de straat op om gearmd door de binnenstad te slenteren, eindigend in een theehuis waar onder het genot van de waterpijp eindeloos backgammon wordt gespeeld.
Is het schone schijn? Ja, zo blijkt. Bepaalde buitenwijken zijn afgesloten; hier wordt al maandenlang geprotesteerd en heeft het militair gezag de overhand. In het centrum patrouilleren meer agenten dan gebruikelijk, en voor het eerst zijn er ook militairen te zien, de meesten overigens ongewapend. Ook opvallend: sommige taxichauffeurs, die anders ruzie maken om wie jou – een buitenlander met een ‘goed gevulde portemonnee’ – mag vervoeren, rijden plankgas met een leeg voertuig voorbij. Een buitenlander op de achterbank is nu opeens een risico. Als er al een taxichauffeur stopt, verloopt de rit in ijzige stilte, terwijl de chauffeur nerveus de ene na de andere sigaret opsteekt.
Lees het hele artikel in de HP/De Tijd van deze week.
Op tien kilometer herkenbaar als een buitenlander — hoe is dat “undercover”. En een zinnetje oefenen zoals “vrienden bezoeken” — sjezus, weet je niet wat een veiligheidsdienst is en doet? En de Syrische ambassade zit hier om poffertjes te eten?
Dit stukje alleen al beschrijft vier voorvallen die zeggen: “blijf uit de buurt, je brengt MIJ in gevaar als je contact zoekt” (let wel, niet alleen zeggen ze dat, maar je rapporteert het hier ook nog). Hang maar lekker de “naieve toerist”. BuZa komt je wel redden als ze moeilijk gaan doen. En dat is nog het gunstigste geval. Meer waarschijnlijk is dat ze anderen, achter jou, gaan lastig vallen. Maar dan ben jij al weg, hoef je dus niet voor te zorgen.
Volgens presidentskandidaat Wesley Clark wist het Pentagon al in 2001 dat ze Syrië wilden kapotmaken.
Zie: http://www.youtube.com/watch?v=xBgRAWHJ89U
Hezbollah chef Nasrallah zei onlangs: “The Syrian government is being attacked because it does not abide by the rules of the Americans.” Nasrallah emphasized, however, that the Syrian government is largely “out of the danger zone” despite a seven-month-old onslaught against President Bashar al-Assad.
Ik heb inmiddels zo’n vreselijke afkeer van de Amerikanen gekregen dat ik automatisch sympathie heb voor hun slachtoffers. Dat is ook niet helemaal terecht, vrees ik.
Op de Volkskrant site zie ik dat Assad het Westen maant om niet in te grijpen. En terecht.
Ingrijpen van het Westen heeft ALTIJD geleid tot enorme humanitaire ellende: Afghanistan, Irak ( 1 miljoen doden) , Lybia ( 30.000 doden). Vele malen meer dan de regeerders van die landen nodig hadden om de orde te handhaven ( wat niet zo makkelijk is aldaar als hier bij ons.)
Maar onze vreselijke Media kunnen dergelijke eenvoudige obeservaties niet maken, en de paladijnen zullen wel weer de valse geruchten (*) over dreigende misaden door het huidige regime aangrijpen om zelf weer een enorm slachtveld te creëren.
Je zou hopen dat er een God was, dan kon je tenminste gaan bidden om één moedige journalist.
Wat Irene de Zwaan doet is meer gevaarlijk en spannend dan moedig.
Moedig wordt ze pas als ze de waarheid durft schrijven en daardoor haar carrière verliest.
Achterhaal maar eens het geheim van WTC7, beste Irene, en kijk maar eens hoe dat uw carriere zal beïnvloeden.
(*) http://www.countercurrents.org/janson160611.htm
Dom van mij om over 911 te beginnen.
Laten we het bij de voorganger van Syrië houden: Lybie.
In Global Research wordt precies uitgelegd hoe de valstrik om Ghadaffi werd gelegd. Amerikanen richtten lang geleden een Human Rights organisatie op, en die heeft, ondersteund door 70 andere gelijksoortige organisaties, de UN overgehaald om in te grijpen. Er werd beweerd dat Ghadaffi 6000 doden had veroorzaakt, maar elders spreken ze van 500 doden. Nergens echter een spoortje van bewijs.
De Lybische stromannen hebben allen bloed aan de handen, maar dat is geen bezwaar. De olie is inmiddels al van het Lybische volk afgenomen en aan de buitenlanders gegeven.
Enfin, beste Irene de Zwaan, als U ècht moedig bent, bestudeer dan het verhaal in Global Research en maak U binnen HPdeTijd hard om dat verhaal over het voetlicht te krijgen.
Hier vindt U het: http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=27327
Dit is deel 4. De andere delen staan ook vermeld:
Het geweld in Syrië laat een golf van ontzetting door de wereld gaan. Het leger van Assad komt voor onaangename verrassingen te staan. Want leek het eerst dat het gelijk aan hun zijde was, meer en meer blijkt dat dit niet zo is. Zo komen de soldaten ertoe te deserteren en zich te scharen aan de kant van het volk.
Vanuit de lilaca bezien gaat steeds meer blijken hoe de wereld overstroomd wordt door oorlog en geweld en dat dit niet beperkt blijft tot de wrede dictator. Want ook de opstandelingen vergrijpen zich aan geweld, moord en doodslag. In feite doen zij hetzelfde als hun overheerser en sabelen mensen neer alleen vanuit een zogenaamde gerechtigheid. Daaruit blijkt wel hoe in ieder mens de dictator en moordenaar schuilt, die alles aangrijpt om zich te rechtvaardigen. In dit geval is het de rechtvaardiging dat de anderen ‘fout’ waren.
Echter, wie kan beschikken over het leven van een ander mens? Dit kan alleen als men in een evolutie van materie alles geworden is: de moordenaar, het moordtuig en de vermoorde.
In die eenheid die alles is kan iemand pas zien wie de ander werkelijk is in zijn ziel en psyche. Dan is er geen plaats meer voor moord en haat, dan is er alleen de vreugde en de liefde die in het lila is, het lila dat de eenheid is van alle zielen.