Puddingtieten

Maar de invloed van ‘Pieken Paultje’ – naar zijn piekende kijkcijfers – is endemisch te noemen. Zonder hem geen Man bijt hond, Oh Oh Cherso of acceptatie voor meer liefdevolle programma’s zoals die van Louis Theroux. Vroeger fietste er wel eens een dorpsgek door het beeld, nu rollen ze elke avond van de lopende band. En zo, onder leiding van een hoofdredacteur wiens bezieling was vervangen door een door de tijdgeest gedicteerde wanhoop, begon ik als human interest-verslaggever.

In die hoedanigheid reed ik een paar avonden mee met Rianne, een stripper die voornamelijk privé-feestjes deed. Haar zwarte haar glansde als nylon, haar geopereerde borsten zagen eruit als een soepkommetjes. ‘Puddingtieten’ noemde ze ze zelf eens. Als ze erin kneep, stulpte de ronding er aan de andere zijde weer uit. Zonnebank en pancake gaven haar een feloranje teint. Die kleur maakte haar Marilyn Monroe-act wat ongeloofwaardig en dus had ze die maar geschrapt. Je kon haar nu als politie-agent (met handboeien), schoolmeisje (met vlechtjes en bril) of Viking krijgen (met een zwaard en bont). Haar vriend fungeerde als chauffeur en dreigende aanwezigheid op de achtergrond.

De reportage leek zich van voorspelbaarheid aaneen te rijgen. Cafés of feestzalen met namen als ‘Schuttershof’ of ‘Onze blijdschap’, roodaangelopen koppen, muziek van Tom Jones of Carl Orff, te veel sigaretten, slagroom, omgestoten bierglazen, slechte grappen. Tot op de laatste avond. Een vrijgezel was vijftig geworden en zijn collega’s hadden zich uitgesloofd. Een rondrit met een huifkar, bezoek aan een brouwerij en hoewel het al hartje herfst was, een barbecue. Rianne had duidelijke instructies gekregen om via de achterdeur het café binnen te komen. Het lag midden in het bos, naast de parkeerplaats roestte een speeltuin weg.

Het drumintro van Van Halens Hot for Teacher was het teken dat ze vanuit de bijkeuken waar ze zich had omgekleed, tevoorschijn kon komen. In het midden van de bruinbetegelde dansvloer zat de jarige geblinddoekt op een versierde stoel, zijn collega’s joelend om hem heen. Ze ging schrijlings op hem zitten en wiegde met haar heupen. Hij verstijfde. Alsof ze een etalagepop bereed. Ze knoopte de blinddoek los, deed haar bh uit, nam zijn handen en legde die op haar borsten. Hij worstelde zich los, gooide Rianne per ongeluk op de grond en vluchtte het bos in.


Na anderhalf uur zoeken was hij nog steeds niet gevonden. “Dit gebeurt twee keer per jaar,” zei Rianne toen we terug naar huis reden.

Thomas Blondeau Paul Jambers heeft mijn leven ingrijpend beïnvloed. Niet dat zijn als naturalisme gepresenteerde sensatiezucht me de ogen heeft geopend. Onverstaanbare boeren met seksslavinnen, burenbloedwraak, mensen die zich kleden als Brigitte Bardot; het werd allemaal zo hijgerig in beeld gebracht dat het journalistieke engagement verzoop in visueel leedvermaak.