Ondertussen bij…

Al 36 jaar zit de Duitse supermarktketen Aldi in Nederland. Met een geschat vermogen van 17,2 miljard is oprichter Karl Albrecht de rijkste man van Duitsland. Mensen durven er niet eerlijk voor uit te komen, maar één op de drie Nederlanders, van arm tot rijk, winkelt er. Dat schreven Vrekkenkrant-oprichters Hanneke van Veen en Rob van Eeden al in 2000, in hun boek Aldi klanten.

Aldi is behalve goedkoop inmiddels best bon ton. Deze woensdagmiddag loopt een modebewuste kunststudente binnen, een moeder met Bugaboo. Daartussen schuifelen wat mompelende oudjes en een verwarde man op slippers langs opgestapelde dozen met zakken vers gesneden boerenkool à 69 cent of chocoladeletters van 55 cent. Een oudere vrouw bekijkt het vierseizoenendekbed. “Nee, ik kom hier normaal gesproken niet,” zegt ze. “Maar ik had de folder in de bus gekregen. En het was mooi weer voor een wandelingetje.”

Vooral de laatste anderhalve maand wordt het drukker, merkt filiaalmanager Theo Roethof. “Mensen gaan nu bewuster boodschappen doen. Het scheelt nogal of je hier voor 75 euro koopt of bij de Albert Heijn; dáár zit een gat in je kar.” Volgens onderzoeksbureau GfK gaat de consument sinds kort liever naar de Aldi, Lidl of Dirk; 22 procent van de bevolking zou al moeite hebben met rondkomen. Niet eerder is het consumentenvertrouwen zo drastisch afgenomen als afgelopen oktober, aldus het CBS.

Een chique heer met choker en donkerblauw-geblokte jas, die met zijn vrouw in de Beethovenstraat woont – bovenwoningen kosten er minimaal vijf ton – legt een bakje rucola in zijn kar. “We komen hier al járen, eens per week. Omdat alles hier redelijker geprijsd is dan bij de Albert Heijn. En omdat we vlakbij wonen.” Nou ja, vlakbij, de afstand Pijnackerstraat – Beethovenstraat is ruim anderhalve kilometer.

Filiaalmanager Roethof neemt zelf plaats achter de kassa. Twee volkse types, moeder en zoon, pakken hun spullen in. Ook zij geven niet toe dat hun Aldi-bezoek met de crisis te maken heeft, maar: “De Hollandse garnalen zijn hier €2,69, bij de visboer €5,50. Dan ben je toch een dief van je eigen portemonnee?!”


Een gebruinde man die deels op Ibiza woont, komt hier vaak: “Het is goedkoop en de kwaliteit is goed, van sommige producten tenminste. Crisis?” Wat ongemakkelijk lacht hij het woord weg en prevelt iets over ‘genoeg geld’. Buiten lukt het hem net om zijn te volle tassen tussen zijn benen op z’n Vespa te krijgen.