We begrijpen de redenering wel: de morning-afterpil is een zelfzorggeneesmiddel. Drogisterijen die die dingen verkopen moeten gecertificeerd zijn, en om een certificaat te krijgen moeten hun verkopers een vakdiploma halen en zich aan bepaalde voorschriften houden. Allemaal prima. Totdat dankzij deze voorschriften al uw mede Etos-bezoekers óók te horen krijgen dat u last heeft van verstopping, aambeien, steenpuisten en ga zo maar door. We hebben het te danken aan de zogenaamde ‘kassacheck’.

De kassacheck houdt in dat de dienstdoende verkoper bij het afrekenen nog even bij u informeert of er vragen zijn over het geneesmiddel dat u zojuist zo discreet mogelijk onderin uw mandje had gemoffeld.

Heel fijn, hoor, dat ons handje wordt vastgehouden door de Geneesmiddelenwet. Maar moet het product dat we aanschaffen nou echt letterlijk benoemd worden? Het Instituut voor Verantwoord Medicijngebruik (IVM) vindt vast van wel. In hun aanbevelingen over het certificeringssysteem lezen we dat ze de kassamedewerker het liefst ook nog alle mogelijke risico’s op laat noemen. Dan krijgt u dus niet alleen te horen dat de aambeienzalf in uw mandje bijvoorbeeld niet samengaat met het glijmiddel dat u tegelijkertijd aanschaft, maar ook nog dat u er eventueel uitslag van kunt krijgen.

Ter overweging voor de IVM: misschien heeft een klant ook weleens behoefte aan een beetje privacy.