We zijn te bang voor de Marianne Thiemes van deze wereld

Laat ik voorop stellen: ik moet huilen om Bambi. Ik ben een weekhartig mens dat zichzelf pas nog heeft beloofd geen dierenvlees meer te eten dat niet uit een situatie komt die ik als diervriendelijk kan omschrijven. Weg met de megastallen en kiloknallers. Maar ik begin zo langzamerhand in te zien dat we met z’n allen dierenliefde verwarren met dierenangst.

Als op Schiphol de nationale luchtvaart gevaar loopt door een kudde ganzen, ontstaat serieuze discussie over het afschieten of vergassen daarvan. Wat een onzin. Ja, als we dat doen, dan gaan ze dood. En ja dat is zielig. Maar willen we leven in een zo klein land als het onze met 17 miljoen mensen, dan zullen we compromissen moeten sluiten en af en toe ook gewoon beslissingen moeten nemen. Kies maar: een vliegtuig met 400 mensen neer laten storten of 400 ganzen vergassen.

De Schipholdiscussie is een duidelijk voorbeeld van hoe we in onze zogenaamde dierenliefde aan het doorslaan zijn. We beginnen alle proporties uit het oog te verliezen, uit angst voor de Marianne Thiemes van deze wereld. Toen ik net naar mijn werk reed zag ik een paar ooievaars langs de A2. Top. Hebben we teruggehaald, zoals vele bijna uitgestorven andere vogels, knaagdieren en andere wortelvreters. De wolf, de lynx, de vos, lekker terughalen. Doen. Maar als te veel vossen vee op de Veluwe aanvallen, mag je er van mij af en toe een afschieten. Pech.

In mijn eigen stad, ik woon in Gouda, kun je ’s avonds niet meer fietsen omdat een plaatselijke kudde zwanen zich meester heeft gemaakt van fietspad en ommelanden. Ouders met kinderen verschansen zich in hun huizen, forensen fietsen kilometers om. Maar niemand treedt op. Want dat is wreed.
Hou toch op.

frank poorthuis