De Margriet Winter Fair

Welkom in de Utrechtse Jaarbeurs op deze ‘3D-versie van het vrouwenblad’, aldus de pr-dame van Margriet. In werkelijkheid is dit vooral een overdekt winkelcentrum waarvoor je toegang moet betalen. Toegang die je ‘terug kunt verdienen’ door producten aan te schaffen die speciaal voor de beurs in de aanbieding zijn.

Het cliché van middelbare dames die met volgeladen rolkoffers door de Jaarbeurs banjeren is niet voor niets een cliché. Het vrouwvolk is, zo vlak voor de feestdagen, vooral geïnteresseerd in woondecoratie, modeaccessoires en sinterklaascadeaus. Dikke rijen dus bij het horlogekraampje, de kaarsenwinkel en het gedroogde fruit. Kreten als “Met zeepsteen maak je alles schoon!” schallen uit de stands.

Om de dames geen strobreed in de weg te leggen bij hun aankopen, is er een boodschappenbewaarservice. Twee zussen uit Etten-Leur leveren er juist ieder een volle tas in. Ze hebben speelgoed gekocht voor de kinderen, en make-up, want er was ‘een hele fijne aanbieding van drie dagcrèmes voor maar vijftien euro’. Voor de Winter Fair hebben ze gewoontegetrouw wat geld opzij gelegd. Tweehonderd euro mogen ze van zichzelf uitgeven.

Naast het paviljoen waar journalist Wim de Jong over zijn midlifecrisis vertelt, laten twee zusjes uit Almere en Arnhem hun aankopen zien. “Deze kersthuisjes voor onder de boom kosten normaal zestien euro, nu nog maar vier.” Die scherpe kortingen zijn ook voor de zusjes de voornaamste reden om de beurs te bezoeken. Nadat ze twee zwaarbeladen shoppingbags hebben ingeleverd bij de bewaarservice, zijn ze weer klaar voor de strijd. “Het gevaar is wel dat als je een tas wegbrengt, je nog veel meer gaat kopen.”

Wie denkt dat alle bezoekers zich laten inpalmen door slimme verkopers, heeft het mis. “Ik doe geen impulsieve aankopen,” zegt een studente, die met haar vriendinnen de gemiddelde leeftijd behoorlijk drukt. Op de Huishoudbeurs heeft ze leergeld betaald: “Ik kocht daar een massagekussen dat ik daarna nooit heb gebruikt.” Haar tasje is dus alleen gevuld met chips. Die kon ze niet weerstaan, ze kostten ook maar vijf zakken voor twee euro.


Als het al crisis is, dan is dat niet te merken aan de bestedingen van de Ingrids, en af en toe een Henk, op de Winter Fair. Hoewel, de meesten geven niet ongebreideld uit. Wilma uit Baarn: “Ik mocht van mezelf niet meer dan honderd euro uitgeven.” Schuldbewust kijkt ze naar haar nieuwe jasje. “Maar die kostte al tachtig euro.”

Meer leuke content? Like ons op Facebook