Vingerboeien

Weet u wat dat zijn? Chinese vingerboeien? Het is een buisje van geweven bamboe. Aan weerszijden stop je een vinger erin. Als je die eruit probeert te trekken, versmalt het buisje zich. Je zit vast. Een mindfuck en een metafoor ineen.

‘Vingerboei’ was ook de bijnaam van Alyssa. Eind twintig was ze, maar ze had nog steeds een meisjesachtige speelsheid zonder dat het ge-forceerd overkwam. Blond, goedlachs en altijd in voor alles wat niet paste in een leven van wekkers en boodschappenlijstjes. Een feestje zonder haar was geen feestje.

Haar bijnaam had ze verdiend omdat ze ooit door twee jongens tegelijk was genomen, door een van voor en een van achter. Toen haar vriendje daarachter kwam, sloeg zijn achterstand in seksuele ervaring om inafgunst. Die woekerde door tot alle genegenheid tussen hen verdwenen was.

Het is de premisse van de enige intelligente romkom die ik ken: Chasing Amy. Tien keer heb ik hem gezien. Dat in een ongelukkige poging de Alyssa annex Vingerboei in mijn omgeving te begrijpen. Ze werkte achter de bar, was mooi en beantwoordde de vraag “Hoe gaat het met je?” steevast met: “Nou… heel erg verliefd.”

Over haar ging het gerucht dat ze ooit op een dronken, late avond een biertje met haar kut had getapt. Dat ze af en toe last had van blue waffle – google het maar. Of misschien beter niet. Dat ze het ooit tegelijk met vader en zoon had gedaan. Al deze geruchten hoorde ik pas maanden nadat we een korte affaire hadden gehad.

We gingen uit elkaar om banale redenen. Ze sms’te standaard een dag later terug, hechtte waarde aan sterrenbeelden en werken deed ze alleen om geld te sparen voor reizen. Maar ik vraag me af of ik de geruchtenstroom had doorstaan als we langere tijd samen waren gebleven. Vroeg of laat zouden ze ook mij ter ore zijn gekomen.


Een meer gebruikelijke variatie op dat dilemma is de kwestie “Je hoeveelste ben ik?” Ik bewonder de relatie waarin het niet aan de orde komt. Daar zegeviert het vertrouwen, maar dat is zeldzaam.

Wat leert Chasing Amy ons? Alyssa verzweeg haar bijnaam, maar omdat het een film was, kwam haar verleden spoken. Moralisme moest zegevieren. Werd ze in de steek gelaten omdat ze de waarheid verzweeg of omdat haar ex-vriendje zich niet met haar meten kon? Een idealist zal kiezen voor de eerste optie.

Verondersteld dat ik echt op het barmeisje verliefd was, zou ik dan bij haar gebleven zijn als ik had gehoord over haar tap-avontuur? Vermoedelijk wel.

Maar waarom denk ik dan dat ze mij verlaten had als ik het tegelijk met een moeder en dochter zou hebben gedaan?

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Thomas Blondeau