Hemels gezang

Op het eerste gehoor hebben de experimentele artrock-jazz van Robert Wyatt en de pop-folkmuziek van The Unthanks bitter weinig met elkaar te maken. Toch was op het album The Bairns – de band heette toen nog Rachel Unthank & The Winterset – in de vorm van Sea Song al een beeldschone Wyatt-cover te vinden. De verdienste van pianist-drummer-producer-arrangeur en songwriter Adrian McNally is dat hij een neus heeft voor mooie melodieën. Want Wyatt is een meester in het verbergen van zijn compositorische juweeltjes in een hooiberg van kakofonische arrangementen. En ook zijn etherische stemgeluid, een vliesdun, spookachtig falset, zal lang niet iedereen als prettig ervaren. Het ‘coveren’ van Wyatt, en op Diversions Vol. 1 ook van de songs van Antony & The Johnsons, werd voor The Unthanks een soort uit de hand gelopen hobby. De band wijdde hele concerten aan het werk van deze door hen bewonderde muzikale helden. Vorig jaar rond deze tijd deden zij een Wyatt/Antony-show in de Londense Union Chappel en die is nu verschenen op cd.

Zo mooi als Sea Song of het meest recente Unthanks-album Last is Diversions Vol. 1 niet geworden. Merkwaardig genoeg zijn het juist de negen Wyatt-covers die het minst goed uit de verf komen. Waar McNally Sea Song terugbracht tot eenvoudige folksong-proporties, zijn de arrangementen nu vaak te gezocht, waardoor Wyatts melodische lyriek verborgen blijft. De songs van Antony Hegarty passen in dit geval beter bij The Unthanks. Want zowel Antony als de zusjes Becky en Rachel Unthank zijn gezegend met hemelse stemmen. En dat schept een band.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Ruud Meijer