Lolbroeken

Dansen op een vulkaan. Mooier kun je het niet zeggen. Vrolijkheid in sombere tijden. Liefst met satire, een beetje klooien met de actualiteit. En daar hebben we ineens een boel van. Zaterdagavond al. In het programma van Paul de Leeuw staan vier olijke heren achter de desk, op een eiland van geplande en doordachte humor in een show met gasten die uit de hoge hoed getoverd lijken, maar die als het even tegenzit in een bak met vloeibare viezigheid belanden.

Dan is het zondag en daar worden weer verse grappen gemaakt over 130 km/u, Rutte bij Obama en het vaderschap van Rob Kamphues. Guido Weijers is door de KRO losgeweekt van SBS en logenstraft de stelling van Jörgen Raymann dat in Nederland te weinig gebeurt voor een wekelijks satirisch programma. Weijers ontweekt (heeft u ‘m?) voltrekt zich tenminste voor een lachgraag publiek in een sfeervolle omgeving, onderbroken door filmpjes met typetjes die nog een beetje op gang moeten komen.

En op maandag worden alweer nieuwe grappen over dezelfde onderwerpen gegenereerd door Vrijdag op maandag. We hebben nu: PAU!L, Weijers ontweekt en Vrijdag op maandag. Wat gaat er toch mis bij de brainstormsessies over titels? ‘Vrijdag’ is Remko Vrijdag, centrale presentator van weer een dappere BNN-poging om Nederland iets Saturday Night Live-achtigs te presenteren. In een hal op een industrieterrein zijn wat decors neergekwakt; in de totaalshots zijn de zwarte gordijnen te zien. Remko doet de onvermijdelijke nieuwsrubriek, maar helaas niet met de gewenste straight face. De sketches blijven nogal eens steken in het basisidee.

Maar dit is allemaal tv-kritisch gelul. Als het maar werkt, als het maar afleidt, als het maar troost. Helaas trekken Guido noch Remko en masse kijkers. Zo wint de vulkaan.