Hemelse stem

De muze doet niet altijd wat je wilt: Johannes Sigmond aka Blaudzun ging deze zomer de studio in met het idee een klein, intiem album te maken. Eén stem, één instrument met hoogstens de lapsteel van zijn broer Jakobus Sigmond als speciale gast. Maar het liep allemaal anders. Wellicht opgepookt door de adrenaline van de vele optredens werd Heavy Flowers een stevig folkrock album. Overrompelend is de muziek: vocalen als een incantatie in het openingsstuk Flame on my Head die je meteen meesleuren in een andere realiteit. En dan het treiterige riffje van Elephants, dat je oren in glijdt, zich in je brein nestelt, om daar vervolgens dagenlang te blijven zitten. Ook het motiefje van het titelstuk heeft zo’n glijerig, bijna Arabisch karakter. Door daar een kakelende banjo onder te plaatsen, laat Blaudzun horen dat oost en west met een beetje goede wil welluidend en harmonieus samen kunnen gaan.

In het daarop volgende Le Chant des Cigales overspeelt Blaudzun zijn hand: er is niets mis met een beetje liefde voor Arcade Fire, maar de structuur en ritmiek van deze compositie is bijna een citaat, een bezwaar dat ook geldt voor We Both Know. Natuurlijk: iedereen beïnvloedt iedereen, maar je mag het unieke karakter van je eigen sound nooit uit het oog verliezen. Niet dat die eigenheid ontbreekt: de hemelse stem van Johannes Sigmond herken je uit duizenden. Die kwaliteit maakt ook het luisteren naar Heavy Flowers toch weer tot een surreële ervaring.

Ruud Meijer