Minister Schippers is te laks in het tegengaan van homogenezing

[[image file=”2012-01/different.jpg” align=”inline” ]]Homo’s zijn net als kannibalen, leerde ik op een genezingsweekend voor homoseksuelen. Het idee is dat kannibalen degenen opeten waarvan ze de eigenschappen zouden willen hebben. En homoseksuelen gaan, volgens de Amerikaanse organisatie People Can Change, naar bed met iemand van de eigen sekse die iets vertegenwoordigt wat ze zelf missen. Aha.

Gisteren was in het nieuws dat minister Schippers van Volksgezondheid de Inspectie vraagt om onderzoek te doen naar Different, een stichting die mannen en vrouwen met ongewenste homoseksuele gevoelens therapie aanbiedt. Therapie die bij de verzekering wordt gedeclareerd door Europsych, een instelling voor geestelijke gezondheidszorg.

“De zorgverzekering is bedoeld voor het behandelen van ziektes, en homoseksualiteit is geen ziekte,” sprak de minister.

Maar stel dat het de minister lukt de vergoeding voor die sessies uit het pakket te halen, is daarmee dan de kous af? Wat mij betreft niet. Voordat ik bij HP/De Tijd werkte, ging ik voor weekblad Nieuwe Revu undercover naar een genezingsweekend om te zien wie daar op af zouden komen en wat er gedaan zou worden om mensen van hun homoseksuele gevoelens af te helpen.

Alles gebeurde in het grootste geheim, in een zuid-Engels bos. De aanwezigen kwamen uit heel Europa en hadden allemaal een gelovige achtergrond. Er waren huilsessies, knuffelsessies, en we moesten trauma’s herbeleven. Volgens de organisatie waren we homo omdat we een jeugdtrauma’s niet goed hadden verwerkt. Middels het herbeleven van die trauma’s zou dat overgaan. En dus moest iemand een denkbeeldige pestkop van vroeger de kop (in de vorm van een ballon) intrappen. En moest een ander opnieuw geboren worden, omdat zijn trauma was dat zijn ouders liever een meisje hadden gewild. Ik stond aan het eind van het geboortekanaal en moest ‘oh wat fijn, het is een jongetje!’ roepen, waarna de desbetreffende man in huilen uitbarstte.

Het weekend was door alle aanwezigen als prettig ervaren. Velen betreurden het dat ze weer terugmoesten naar hun joods-orthodoxe, hun islamitische, christelijke of hindoestaanse samenleving waar homoseksualiteit niet geaccepteerd werd, waardoor ze met ‘ongewenste’ gevoelens rondliepen. Ongewenst omdat ze niet zichzelf mochten zijn, niet omdat ze ziek waren. Maar die link durfden ze niet te leggen.

Het zou de minister sieren om niet alleen de vergoeding voor dit soort stichtingen uit het basispakket te stoppen, maar er ook voor te zorgen dat er een algeheel verbod komt op het aanbieden van homogenezingstherapie.

ivo van woerden