“Europese integratie beschermt de Duitsers tegen de gevaren van hun politieke cultuur,” citeert Weidenfeld deze week Konrad Audenauer in HP/De Tijd. Volgens hem is de hele Duitse samenleving nog altijd doordesemd van schuldbesef over de twee gruwelijke wereldoorlogen. Dat maakt dat geen enkele politiek relevante partij zich eurosceptisch durft op te stellen. Dat wordt in Duitsland namelijk onmiddellijk als nationaal-socialistisch aangemerkt.
Weidenfeld was in 1992 betrokken bij het informele deel van de onderhandelingen over het verdrag van Maastricht, waarin de basis werd gelegd over de euro. Zijn hij en Kohl – ze verzuimden harde afspraken te maken voor het afdwingen van de stabiliteiscriteria voor de euro – destijds naïef geweest? “Nee! Kohl wilde een politieke unie. Maar we hadden onvoldoende kracht en tijd om die te realiseren.” Vervolgens zegt de hoogleraar: “Niemand vond dat ook echt een probleem, want de zon scheen volop, economisch gezien.”
Juist ja. En nu zitten we met de brokken. Maar nogmaals, het komt dus goed met die big bazooka; Merkel zal betalen, óók voor de rest? Weidenfeld, op geruststellende toon: ‘Ja. Maar de eigenlijke big bazooka vormen de structurele hervormingen waarover nu wordt onderhandeld.”
