Engelenzang

Deze maand vonden op festival Eurosonic Noorderslag showcases plaats waarin de Europese muziekindustrie de meest veelbelovende acts presenteerde. Een mooie gelegenheid dus om eens te kijken wat Duitsland ons de komende jaren te bieden heeft. Allereerst kon worden geconstateerd dat er van een eigen Duits gezicht nauwelijks sprake is. Angelsaksische tradities zijn vandaag de dag eerder een toetssteen ter navolging dan een taboe – en dat is weleens anders geweest. Ook vormen van eclectische internationalisering zijn zo langzamerhand eerder regel dan uitzondering.

David Lemaitre is daar, in naam alleen al, een mooi voorbeeld van. Een chansonnier uit het land van Marianne? Nee, want zoals Lemaitre op de openingstrack van zijn debuut-EP Valediction zingt: nothing’s what it seems. En dat die track dan weer Jacques Cousteau heet, maakt de verwarring alleen maar groter. Net als het grote verschil in sound en stijl tussen de songs onderling trouwens. Waar de eerste track dankzij een glanzende gitaar-riff nog klinkt als de perfecte moderne indie-song, lijkt The Incredible Airplane Party nog het meeste op de wonderbaarlijke herrijzenis van The Beach Boys. Prachtig hoor, dat wel, maar bijna een pastiche. Het is gelukkig maar een rare uitschieter. In de overige tracks presenteert Lemaitre een wat meer evenwichtige mix van gitaar, cello, loops en engelachtig mooi gezang. En, om het mysterie te completeren, er is geen moment te horen dat deze Duitser met de Franse naam werd geboren in Bolivia en opgroeide met de muziek van het Zuid-Amerikaanse hooggebergte. En dat is een prestatie op zich.

Ruud Meijer