In de goot

De titels van sommige bundels van Charles Bukowski (1920-1994) zijn al bijna gedichten op zich: The Days Run Away Like Wild Horses Over the Hills, You Get So Alone At Times That It Just Makes Sense, en het postuum uitgebrachte What Matters Most Is How Well You Walk Through the Fire. Die laatste titel zou je als Bukowski’s mission statement kunnen opvatten: het leven is één grote zinloze ellende, het enige dat je kan doen is je er met een beetje stijl en lef doorheen slaan.

De genoegens van de verdoemden is een vertaling van The Pleasures of the Damned, de in 2007 verschenen bloemlezing uit Bukowski’s enorme poëzie-oeuvre. Het is verschenen bij de kleine Dordrechtse uitgeverij Liverse. In een recent interview met de Volkskrant zei vertaler Peter Verstegen dat geen enkele grote uitgeverij de publicatie aandurfde, ook De Bezige Bij niet, waar wel een paar vertalingen van Bukowski’s romans zijn verschenen. Tamelijk idioot, helemaal als je bedenkt hoeveel matige boeken probleemloos worden uitgegeven bij diezelfde grote uitgeverijen. Maar goed.

Verstegens vertaling is soepel en doet authentiek aan, vrijwel nergens lees je het Engels erdoorheen, en Bukowski’s spreektaal is intact gebleven, net als zijn simpele, onweerstaanbare ritme.

De gedichten gaan, zoals altijd bij Bukowski, over drank, de dood, vrouwen, literatuur, roem, eenzaamheid, het leven in de goot. Waar gaan ze eigenlijk niet over. Soms zijn ze bespiegelend, soms anekDotisch, soms melancholisch, soms onverschillig, maar altijd grappig of aangrijpend, en vaak allebei. Bukowski schrijft jaloersmakend eenvoudig, zowel over de grote levensvragen als over niet kunnen kakken (wat is eigenlijk het verschil, laat hij je afvragen).

De genoegens van de verdoemden lezen is, om in Bukowski’s fascinaties te blijven, als het eten van een heerlijke kreeft met een perfecte wijn erbij.

Voor op het nachtkastje. Een boek om te blijven herlezen.

Charles Bukowski: De genoegens van de verdoemden. Vertaling: Peter Verstegen. Liverse, €16,95.