Hype van het jaar

“Lana Del Rey: So What’s So Bloody Good?” vraagt het Britse muziekmagazine Q zich schreeuwerig af op de cover van het februarinummer. Del Rey staat afgebeeld als een prom queen in haar onderjurk met, letterlijk, een gaatje in haar hoofd: het bloed gutst uit de slaap over haar wang. De vraag die Q stelt, is, nu het debuutalbum Born to Die is verschenen, het onderzoeken waard. De zelf in elkaar geknutselde clip bij het nummer Video Games verklaart in ieder geval niet de meer dan tien miljoen YouTube-hits: schokkerige amateurbeelden zonder kop of staart als omlijsting bij een liedje dat wordt gezongen door een zangeres die haar lippen heeft opgespoten tot snavelachtige proporties.

Dreinerig en blasé zingt Del Rey. De verveling is met bakken van haar bedachte performance af te scheppen. Die sfeer kenmerkt het hele album Born to Die. De hype van 2012 koketteert met een gitzwarte ziel en een voorkeur voor foute mannen. De matige songs zijn majestueus georkestreerd en soms verrassend opgepimpt, dat wel. Maar na vandaag hoeven we ze nóóit meer te horen.

Ruud Meijer