Ernest van der Kwast

Ernest van der Kwast (Bombay, 1981) is schrijver. Een bewerking van zijn boek Mama Tandoori is nu te zien in het theater. In mei verschijnt zijn roman Giovanna’s navel. Intro credit auteur>door renate van der zee, foto jos lammers

Wat is uw huidige gemoedstoestand?

Opgewekt. Ik mag vandaag naar huis, naar mijn gezin, in een klein dorpje op duizend meter hoogte in Italië.

Wie zijn uw helden?

Schrijvers als Meir Shalev en James Salter. Ik lees altijd voor ik ga schrijven, om even mijn vingers te laten tintelen. Zo’n Lionel Messi is natuurlijk net zo goed groots, maar ik wil er zelf ook graag wat aan hebben.

Aan wie ergert u zich?

Aan mensen die hun werk niet goed doen. Die er in zijn gerold en niet meer weg zijn te krijgen. Ik lever zelf ook weleens wat B-kwaliteit af. Maar het is nog altijd Ernest van der Kwast.

Lijkt u op uw moeder?

Ik vrees van wel. Ik ben net als zij ongeduldig, zelfs ongedurig. Maar ik ben wel voor logica vatbaar.

Wat zijn uw dagdromen?

Toch gewoon een mooi boek schrijven. Een grote roman. Aan terugkeren naar Rotterdam denk ik ook weleens. Op die berg verklein ik steeds meer.

Wat is uw grootste angst?

Dat het mis gaat met de gezondheid van mijn kinderen. Mijn jongste zoon is te vroeg geboren, met 26 weken. We hebben daar een klap van gekregen. Elke keer als hij ziek wordt, denk ik: nou komt het.

Bidt u weleens?

Nee. Ik zat wel op een protestants-christelijke basisschool, maar mijn moeder is hindoe en mijn vader echt atheïst. Mijn broers en ik baden tot God, mijn moeder riep de hindoegoden aan en mijn vader vervloekte iedereen.

Heeft u ooit een mystieke ervaring gehad?

Nee. In huize Van der Kwast wordt met de voeten op aarde geleefd. Ik denk dat een orgasme het dichtst in de buurt komt.


Bent u aantrekkelijk?

Op sommige dagen ben ik wel een mooie jongen, vandaag helaas niet. Maar ik heb wel mijn tanden gepoetst en deodorant gebruikt.

Wat is uw definitie van geluk?

Dat je er niet bij stilstaat. Dat je pas later denkt: wat was het mooi. Het tragische van geluk is dat het verdampt, maar er blijven altijd een paar moleculen hangen.

Waar schaamt u zich voor?

Ik heb me vroeger voor mijn moeder geschaamd en voor dat wij als gezin anders waren. Dat heb ik niet meer in me. Tegenwoordig lig ik alleen nog heel soms wakker als de vragen die ik tijdens een talkshow heb gesteld niet goed genoeg waren. Of als ik te aanwezig ben geweest.

Bent u monogaam?

Ja. Maar het is niet alsof er een net om me heen zit. Ik vind flirten leuk. In de trein bijvoorbeeld, met oudere dames.

Wanneer heeft u voor het laatst gehuild?

Toen ik een documentaire over te vroeg geborenen zag. Daar ging ik heel naïef met mijn vriendin naar kijken. Ik heb verschrikkelijk moeten huilen, er zat geen rem meer op mijn emoties. Het was dezelfde pijn die ik voelde toen mijn jongste zoon ter wereld kwam.

Hoe moedig bent u?

Ik stap gewoon op mensen af als ik zie dat ze iets doen wat niet mag. Ik schat niet eerst de situatie in. Je zou het ook domheid kunnen noemen.

Wat is uw grootste ondeugd?

Ik werk veel en heb soms te weinig aandacht voor mijn gezin.

Van wie heeft u het meest geleerd?

Van Jules Terlingen, toneelschrijver bij toneelgroep De Appel. Op de middelbare school had ik les van hem en dan zei hij: we gaan zelf een stuk schrijven. Zonder hem was ik nu een jongen in een snelle auto die als fiscalist klanten afreisde.


Wanneer was u het gelukkigst?

Zo’n goed geheugen heb ik niet.

Welke eigenschap waardeert u in een vrouw?

Kracht, initiatief tonen, niet bang zijn om in een groep mannen te functioneren. Maar ik vind het stiekem ook fijn als een vrouw zorgzaam is.

Welke eigenschap waardeert u in een man?

Dat hij de tijd neemt voor zijn gezin. En humor. Ik houd van charmante mannen met sprankelende ogen.

Als u iets aan uzelf kon veranderen, wat zou dat dan zijn?

Wat een stomme vraag, zeg. Hiermee moet ik het gewoon doen.

Van wie houdt u het meest?

Van mijn twee zonen. Dat is een meteoriet van liefde die bij mij is ingeslagen.

Wie is uw grootste liefde?

Mijn meisje, mijn vriendin. Soms denk je dat je echt niet zonder elkaar kunt, maar dat soort dingen moet je pas op je tachtigste denken.

Wat beschouwt u als uw grootste mislukking?

Die moet nog komen. En die gaat ook komen.

Waaraan bent u het meest gehecht?

Afzondering.

Welk leed heeft u anderen berokkend?

Liefdesverdriet, denk ik. Maar dat is heel overzichtelijk, hoor. Ik ben geen klootzak. Ik kan heel mooie brieven schrijven.

Wat is de beste plek om te wonen?

Ik woon nu in een huis met uitzicht over de bergen zo ver als je kunt kijken. En mooie plek om te sterven, maar niet om te leven.

Hoe is ongeluk te vermijden?

Daarmee bezig zijn is niet de definitie van leven.

Wat is uw devies?

Drink met je broeders en ga niet te vroeg naar bed.