De braafheid voorbij

Wat doe je wanneer je bij het betreden van het podium tot je schrik bemerkt dat je op het op het verkeerde feest bent geprogrammeerd? Je bent een braaf jazzcombo, maar de zweterige jonge koppies in de zaal stralen maar één wens uit: dansen en grooven tot ze erbij neervallen. Op zo’n moment kun je maar één ding doen: van braaf veranderen in bruut. Maarten Hogenhuis (sax), Folkert Oosterbeek (Hammond), Thomas Rolff en Felix Schlarmann (drums) kozen voor stomende sixties soul jazz gecombineerd met de sfeer van soundtracks en tunes van films en televisieseries uit datzelfde decennium.

Maar hoe noem je je band dan? Het Maarten Hogenhuis Kwartet? Nee dus. Met zo’n naam speel je hooguit voor twintig man op een gesubsidieerd, met sluiting bedreigd jazzpodium. ‘Bruut!’ – dat is pas een naam die lekker bekt en wel zó lekker dat het ook maar de titel van het debuutalbum moest worden.

Op Bruut! staan songs met titels als als Bounce, Bumper, Sly of Surf. Al met al: nog voordat je ook maar één noot van de muziek hebt gehoord, voel je je als luisteraar toch lichtelijk in een bepaalde hoek geduwd. En in welke termen schríjf je dan over klanken die zó briljant worden gemarket? ‘Slick’ en ‘glib’, maar, eerlijk is eerlijk, wél lekker.

Ruud Meijer