Geen chemie

Journalist/schrijver Ad Fransen schreef een roman met een hoofdpersoon die zich totaal niet meer aangetrokken voelt tot vrouwen van zijn eigen (middelbare) leeftijd. Naar aanleiding van het boek gaf hij een interview, waarin hij uitlegde dat hij zich totaal niet meer aangetrokken voelt tot vrouwen van middelbare leeftijd. Dat leverde een aantal verontwaardigde reacties op – vooral van vrouwen van middelbare leeftijd. Over het boek zelf ging het ondertussen weinig.

Het meisje met de mooiste heupen is Fransens eerste roman, na de memoires Coke en een paar biografische boeken over Reve en Hermans.

Het gaat niet zozeer over het probleem met vrouwen van middelbare leeftijd. Het gaat meer over het probleem van de hoofdpersoon (die ook Ad heet) in welke relatie dan ook. Dat hij alleen maar relaties aanknoopt met mooie jonge meisjes lijkt meer een bijzaak.

De hoofdpersoon is te onrustig, te ongeduldig, te zwartgallig om met wie dan ook een relatie in stand te houden. Het meisje met de mooiste heupen is eigenlijk één grote scheldpartij. In een stijl die aan Céline doet denken, vanwege de agressieve spreektaal en de vele zinnen met drie puntjes (…), niet omdat de woordkeuze nou zo origineel is, kankert Ad op zijn geboortegrond, zijn ex-vriendin, zijn alcoholistische buurvrouw. Onder heel veel meer.

Het gekanker wordt afgewisseld met lyrische passages over de kont van zijn ex. Een beter passende titel zou zijn: Requiem voor een kont. Zowel de lyrische als de agressieve passages doen pathetisch aan, en nergens is sprake van ook maar enige chemie, iets van liefde tussen de hoofdpersoon en zijn vriendin – een leeghoofdig, zweverig, aandachtsziek meisje dat buiten haar goddelijke kont werkelijk niks te bieden heeft.

Daarmee slaat Fransen de bodem onder het grote verdriet en de agressie van zijn hoofdpersoon weg. Het enorme verlies waar hij maar niet over ophoudt, voelt niet als een verlies maar als een zegen.

Ad Fransen: Het meisje met de mooiste heupen. De Bezige Bij. € 17,90. Ook via ako.nl