Schuim der natie

Omdat adel verplicht, bezochten we afgelopen week het afscheidspartijtje van vakzuster Charlotte van Drimmelen, die een roddelbureau heeft bij Het Parool. Dertien maanden lang liep Charlie (zoals de verslaggeefster bij voorkeur wordt genoemd) feestjes, openingen, vernissages en presentaties af, om daar vervolgens in de Amsterdamse krant dagelijks, dat wil zeggen van maandag tot en met vrijdag, verslag van te doen in de rubriek ‘Schuim’. Foto één is genomen in januari 2011, toen Charlie de pen overnam van haar voorgangster Lorianne van Gelder (l.) die op een andere plek in Het Parool ging schrijven.

De dagelijkse frequentie, plus de verplichting om vanwege het verspreidingsgebied binnen Amsterdam te blijven, kwam ons van meet af aan voor als een weinig benijdenswaardig aspect van Charlies job. Amsterdam telt een handvol beroemde mensen, plus ten minste tienduizend semi-bekenden die geen genoegen lijken te nemen met hun allang opgesoupeerde kwartiertje warholiaanse roem. Het feestvarkentje verklaarde in hotel Canal House dan ook vooral erg moe te zijn. De nieuwe Schuim-meneer Frank Kromer op foto twee lijkt ons een bijtertje, want al in zijn eerste verslagje ontwaart hij een onmetelijke poel van corruptie. Citaatje. “Dan komt Charlotte op me af: ‘Zou je Zarb en Grey Goose kunnen noemen in je stukje? Ze hebben de avond gesponsord.’ Ik ben toch geen advertentieverkoper, denk ik bij mezelf.” Maar heldhaftige Frank, wie denk je dat jou de hele avond heeft vrijgehouden? Niet een cluster van bv’s met een brievenbus op de Kaaimaneilanden, maar een freelance collega van je, die uiterst karig per woord wordt betaald.

Maak dan liever een grap over Hiltonredacteur Roberto Payer, die zich speciaal had vrijgemaakt op deze avond om zich te vermeien met zijn favoriete blonde verslaggeefster. Voor de zekerheid kwam de hotelbaas geheel in Italiaanse stijl een handje geven aan de vader van Charlotte, een notaris in ruste uit Deventer. “Wist u dat dat de directeur van het Hilton was?” vroegen wij de notaris, nadat Payer zich had verwijderd. Van Drimmelen snoof verachtelijk en zei: “Dit is nu al de derde keer dat hij zich komt voorstellen!”

Of maak een grap over Barbara van Beukering, want Het Parool is net als Zarb en Grey Goose een sponsor van het feestje, en op de achterkant van de Schuimpagina krioelt het ook nog eens van de adverteerders. Over de meneer in zijn rode poncho hoef je geen grap te maken, want dat is Gerard Mulder. Die heeft vroeger nog bij HP/De Tijd gewerkt, en sindsdien staan daar geen advertenties meer in.


Of een grap over Filemon Wesselink, dat moet toch te doen zijn? Of over die baardmans Willem Baars van mannenglossy JFK, of die twee ijdeltuitjes Gebroeders Grimm in hun apenpakjes met opgestikte kraaltjes, die je dus écht nooit een uitnodiging moet sturen, omdat ze voor je het weet je feestje kapen. Kortom: vergrap de rest, en schrijf vooral niet, zoals nu, driekwart van de rubriek over jezelf. De grap, wist Sartre al, dat zijn de anderen.

Jan Zandbergen