Bridget Maasland: ‘Ik rij als een vent’

Dit zouden volgens Bridget Maasland (37) alle autorijders moeten doen: een cursus motorrijden. Maasland: “Dan zullen ze ervaren hoe kwetsbaar motorrijders zijn. Automobilisten ‘communiceren’ wel met elkaar, maar de meesten letten níet op motorrijders. Het lastige is dat je als motorrijder geen controle hebt over andere weggebruikers, en je zo veel minder bescherming hebt. Er zit niets tussen jou en het asfalt. Geen carrosserie, geen airbag. Gaat er iets mis, dan raak je direct de grond. Voor je het weet, heb je een ernstig ongeluk of ben je er niet meer – laat ik dit even afkloppen.” Daarom deed Maasland, toen ze vier jaar geleden zwanger werd, de motor weg. Ze mist hem wel. “Het cliché is waar: dat gevoel van vrijheid. Je voelt je meer buiten, je ruikt en voelt meer. Het is een machtig en stoer gevoel om zo’n apparaat onder controle te hebben.”

Stoer, zo typeert ze haar rijgedrag. “Ik rij als een vent.” Wat verstaat ze daaronder? “Ik ben ontzettend goed in achteruit inparkeren. En dan zonder sensoren en ingebouwde camera’s. Is vooral een kwestie van ruimtelijk inzicht. Dat is volgens mij een typisch mannelijke eigenschap, en daarin doe ik niet voor mannen onder.”

Stoer door de bocht gaat Maasland al sinds haar achttiende, toen ze in één keer slaagde voor haar rijexamen. “Zoals zoveel kinderen kreeg ik de rijlessen van mijn ouders op voorwaarde dat ik tot die tijd niet zou roken en drinken.” Lachend voegt ze daaraan toe: “Heb ik daarna wel gedaan natuurlijk, maar ik ben er nooit verslaafd aan geraakt.” Prettige herinneringen heeft ze nog steeds aan haar eerste auto: een rode Renault 5. “Een koekblikje, een tweedehandsje dat van een oud vrouwtje was geweest. Wat was ik über-übertrots toen ik hierin voor mijn eerste echte job bij TMF van Den Haag naar Bussum reed.”

Haar nieuwe auto is niet gesponsord, zoals die van zo veel andere BN’ers. “Ik ben de afgelopen jaren door diverse merken benaderd, maar heb steeds ‘nee’ gezegd. Je moet dan te veel opletten op wat je zegt en hoe je rijdt. Alles wat leuk is aan autorijden – het gevoel van onafhankelijkheid en het snelle rijden – zou ik dan moeten opgeven.”

Haar kersverse Mini Cooper Country vindt Maasland ook stoer. “Hij is zwart en alle accessoires zitten erop en eraan: brede banden, gestroomlijnde lampen, panoramadakje en semi-geblindeerde ramen. Het liefst had ik die helemaal zwart gehad, maar dat is verboden in Nederland.”

Niet dat Maasland dat zo graag wilde omdat ze als BN’er vaak wordt aangegaapt en nagestaard, ook in de auto. “Dat,” zegt ze, “is nu eenmaal inherent aan het vak. Zelfs met een zonnebril op herkennen mensen me. Dan zwaai ik vriendelijk, trek op en ben weg. Dat doet deze Mini héél snel. Juist omdat het een automaat is, maak je direct veel snelheid, en ben je enorm wendbaar.”

Erik Zwaga