Machisma

Het was aan de lesbische huisgenote om te bepalen waar we heengingen die avond. Niet meer dan logisch dat ze me meenam naar een plek waar de heteronormativiteit ter discussie werd gesteld: de plaatselijke afdeling van het COC. Het zou een vormende avond worden, zo bleek.

Ik had net de middelbare school op het Vlaamse platteland achter me gelaten. Die instelling was een door nonnen opgericht gymnasium dat al decennia door de tijd was achterhaald. Een anachronisme dat abusievelijk voor ‘degelijk’ doorging.

De twee openlijke homoseksuelen in de stad van mijn jeugd zouden vervolgd moeten worden wegens clichématigheid. De een had een kapperszaak en de ander was bloemist. Ze werden geaccepteerd, al bleef hun geaardheid nooit onvermeld. Sterker nog, ze werden als één gezien.

“Ga je naar het homootje om je haar te knippen? Ik niet, hij is mij iets te duur.” Of: “Schoon boeketje, hè? Ja, bij het homootje gehaald.” Elio di Rupo verscheen toen ook al af en toe op tv. Dat gebeurde nooit zonder dat iemand in de woonkamer of het café aangaf wat de geaardheid van de geportretteerde was. Of wat voor handelingen dat impliceerde. Vijftien jaar later is hij premier. Zijn privéleven interesseert niemand nog.

De muziek in het COC was, zoals in alle discotheken, niet de mijne. Me op de dansvloer begeven zou voor niemand een plezier zijn en dus stond ik tegen de muur mijn onwennigheid weg te roken. Mijn aansteker was ik vergeten, wat me dwong om voortdurend vuur te vragen. Inderdaad, ook de meest bleue manier om een gesprek aan te knopen. Terecht dat mijn afwijzende houding soms op irritatie kon rekenen.

Ik leerde dat – alle homofobie ten spijt – Nederlandse homo’s watjes zijn vergeleken met Portugese meiden. Toen de Europese Unie nog veelbelovend was in plaats van veel gedoe, deed mijn vroegere school mee aan een maandenlange uitwisseling met Portugal. Wat hopeloos gedateerde zinnetjes over waar je cassettebandjes kunt kopen, een liedje over vinho verde en het besef dat machisma wel degelijk bestaat – dat is wat ik overgehouden heb aan die uitwisselingen.


Zeker, mediterrane elegantie hebben de vrouwen daar bij hopen. Zelfs het openen van hun broek tijdens het gebruiken van een copieuze maaltijd heeft zijn charme. Maar foutere mannen dan Portugese vrouwen vind je niet. Je billen zijn beurs na een avondje uitgaan, op straat word je nagefloten en afgaande op hun handgebaren word je uitvoerig becommentarieerd. En als het nu nog een compliment was – maar ze doen het zowat met alle mannen.

De vraag is of dat gedrag mij stoorde. Nee, het was even wennen maar de vrouwen deden precies hetzelfde als de mannen daar. Dat is tegelijk het treurige aan gelijkberechtiging. Er is niemand meer om naar op te kijken.

Thomas Blondeau