Muizenplaag

Uilskuiken van de week: Gerdi Verbeet

Uit angst om Ć  la Bram Peper in een bonnetjesaffaire ten onder te gaan, houdt Kamervoorzitter Gerdi Verbeet op haar persoonlijke pagina op tweedekamer.nl onder het kopje ‘Geschenken’ minutieus de honderden voorwerpen bij die zij sinds haar aantreden als Kamervoorzitter in 2006 heeft mogen ontvangen.Een kleine greep: op 8 maart 2011 ontving zij uit handen van de ambassadeur van China ‘een speelgoedkonijn en twaalf boekenleggers’. Van de Nederlandse Vereniging van Leraren Maatschappijleer kreeg zij vorige maand ‘een boeket bloemen’. Een Esperanto-club schonk haar ‘een rozenplantje in een pot’, van een afvaardiging uit Barneveld kreeg ze ‘een porceleinen beeldje van een Barneveldse kip’, van de gemeente Rotterdam ‘een USB memory stick’.

Naast het opstellen en bijhouden van deze lijst heeft de Kamervoorzitster ook nog kans gezien een boek te schrijven: het vorige week verschenen Vertrouwen is goed maar begrijpen is beter. Van die titel begreep ik niets; gelukkig plaatste de Volkskrant een uitgebreid interview met haar. Het blijkt te slaan op ‘de burger’. Die moet zijn volksvertegenwoordigers niet alleen vertrouwen, maar ook nog eens een keer begrijpen. Is dat het geval, dan is ons parlementaire stelsel weer helemaal wat het zou moeten zijn.

Verbeet gaat er dus van uit dat burgers politici bij voorbaat al vertrouwen (het resultaat, natuurlijk, van de totale transparantie die politici als zij nastreven). Alleen is die burger volgens haar net iets te dom om te begrijpen waarop dat vertrouwen eigenlijk is gebaseerd. Vandaar dus dat ‘de representativiteit’ van politici de laatste jaren zo in het geding is gekomen.


Verbeet heeft een oplossing voor het euvel: de heren en dames in Den Haag moeten simpeler spreken en schrijven. Dat dit momenteel nauwelijks gebeurt, komt dat een bepaald type Kamerlid is oververtegenwoordigd in het parlement. Dit type ‘opereert als een technocratische zaakwaarnemer, hoogopgeleid en zonder natuurlijke achterban’, aldus Verbeet.

Er zouden veel meer echte afgevaardigden moeten komen, mensen die er voor anderen zitten en niet voor zichzelf. Wat haar betreft mag dat ‘tot in de tongval’ hoorbaar zijn. Plat sprekende mensen uit de provincie dus. Als voorbeeld noemt ze Harm Evert Waalkens, oud-Kamerlid van haar eigen PvdA.

Harm Evert Waalkens. Die vooruit-geschoven post van de boerenlobby, een van de vele troebele schakels tussen politiek en agrarische sector. Een parlementariƫr die jarenlang druk is geweest met de uitvoering van een belangrijk PVV-thema: de strafbaarstelling van seks tussen mens en dier.

Types als Harm Evert Waalkens kunnen volgens de Kamervoorzitter de gapende kloof tussen burger en politiek overbruggen. Onbegrijpelijk eigenlijk dat de PvdA hem heeft laten gaan. Wellicht kan hij zich later nog als politiek leider in de strijd werpen.

Ik was nog aan het bekomen van deze analyse toen Verbeet de volgende dag opnieuw in de Volkskrant stond. Ditmaal niet vanwege haar boek, maar vanwege een documentaire over ‘de achterkant van het politieke bedrijf’ waar Verbeet bij Omroep Max op had aangedrongen.

In de media is te veel aandacht voor ‘politiek vuurwerk’ en ‘incidentjes’, zoals de neerstortende plafondlamp en de muizenplaag, zei Verbeet. “In en rond de Kamer werken dagelijks 1400 mensen zich uit de naad. En wat laat de Nederlandse televisie zien: een vallende lamp.”


Om een of andere reden voelde Jan Slagter, voorzitter van Omroep Max, zich verplicht om op Verbeets voorstel in te gaan. Hij zocht een documentairemaakster uit, en zij ging aan de slag. We zien Pechtold met een kom bruinebonensoep, koks, schoonmakers, publieksrondleiders en een SGP-voorlichter die een meeuw voert.

De opdrachtgeefster zelf komt ook nog in beeld: in de pauze wandelt zij over de markt langs een kraam met Franse kazen. Misschien kan ze hiervan, onder het kopje ‘belangenverstrengeling’, ook melding maken op haar persoonlijke pagina.