Vallen en niet opstaan

Spelers liepen, overmand door schrik en verdriet, als zombies heen en weer.

Twee uur voor hij op het veld van White Hart Lane in elkaar zakte en zijn hart stopte met slaan, stuurde Bolton Wanderers-speler Fabrice Muamba nog een twitterbericht de wereld in: “Just reached White Hart Lane. Let’s have it now.”

De beelden van zijn val doken onmiddellijk op internet op, als giftige paddestoelen waar je van af moet blijven. Net zo snel als ze verschenen waren, verdwenen ze weer. Wie het had willen zien, had zijn kans gehad, wie de ramptoerist in zichzelf had weten te weerstaan, hoefde zich niet langer te bedwingen. Beelden van iemand in doodsnood geven je het gevoel een voyeur te zijn bij het meest intieme. Bovendien vestigen ze de aandacht op de breekbaarheid van eigen lijf en leven, iets waar je liever niet aan wilt denken als je op een zaterdagavond naar een FA Cup-wedstrijd zit te kijken.

Later die avond keek ik naar Match of the Day, het voetbalprogramma met het mooiste intromuziekje ter wereld. Een vrolijk, fanfareachtig deuntje, dat al dertig jaar lang onder de beelden uit de Engelse competitie wordt gemonteerd. Je hoort de opgewektheid die met sport gepaard gaat, de soundtrack van een onbezorgde zaterdag. Het muziekje was er ook afgelopen zaterdag, terwijl iedereen toen al wist wat er gebeurd was. De intro klonk als een morbide grap.

In de studio zaten Gary Lineker, Alan Hansen en Mark Lawrenson. Lineker is de meest opgeruimde voetbalpresentator die ik ken, zijn toon verraadt een ingehouden ironie. Zelf topvoetballer geweest, Lineker, maar een die zijn bijdrage aan de wereld in perspectief kan zien. Hansen en Lawrenson zijn ook oud-voetballers, maar niet van het kaliber Lineker. Zij zijn de analytici, de mannen die met lijntjes en cirkeltjes en ingewikkelde diagrammen moeten aantonen dat de rechtsback van Swansea niet vanuit zijn taak speelde toen de linkshalf van Queens Park Rangers dreigde door te komen. Hansen is bovendien een Schot, hij spreekt een onverstaanbaar soort Engels waarbij klinkers en medeklinkers zijn opgegaan in een soort porridge van keelklanken, waaruit de luisteraar zelf de betekenis mag opduiken. Lawrenson kijkt altijd als een man die zojuist zijn winnende lot uit het raam heeft zien waaien, en zo spreekt hij ook.


Toen Lineker, Hansen en Lawrenson zaterdag in beeld kwamen, wisten de paar onwetende kijkers dat het mis was. Toonloos las de presentator een statement van Muamba’s club, Bolton Wanderers, voor. Daarna mochten de analytici iets zeggen. Ze zeiden het juiste, maar het had evengoed ongezegd kunnen blijven. Hansen voegde er nog iets onverstaanbaars aan toe, maar grappig kon het niet worden, dit keer. Iets te analyseren viel er niet echt.

Er werden beelden getoond van spelers die, overmand door schrik en verdriet, als zombies heen en weer liepen. Jermain Defoe, spits van de tegenstander maar ook vriend van de jongen die daar levenloos in het gras lag, stond naast het groepje hulpverleners. Hij stak zijn shirt in zijn mond om de tranen te kunnen verbijten. Tevergeefs.

De reanimatie van Muamba duurde tien eindeloze minuten. Daarna volgde de aftocht, naar een Londense intensive care, om te proberen het leven in zijn lichaam terug te krijgen. De wedstrijd werd gestaakt, hoeveel het stond was iedereen allang vergeten.

Een paar uur daarvoor was Milaan-San Remo, de eerste grote wielerklassieker van het jaar, gewoon doorgegaan. Ook daar had plotseling iemand roerloos op de grond gelegen, een Colombiaanse renner wiens naam niemand kende, maar die Quintero heette. Er stonden hulpverleners om hem heen, de plek des onheils werd ontsierd door een stenen tuin-muurtje.

“Ik zie een rennersschoen,” zei commentator Karl Vannieuwkerke. Er stak inderdaad een schoentje uit de kring van ongerust gehurkte doktoren en broeders. Het beeld bleef tien seconden hangen, om vervolgens terug te zwenken naar de kopgroep.


Aan de finish lag de naam van de winnaar (Gerrans) op ieders lippen, de naam Quintero was alweer vergeten. Hij had de val die niemand live had kunnen zien ternauwernood overleefd.

Meer leuke content? Like ons op Facebook