Het ‘Jij bent zwanger, dus …’ -cliché

“Kijk! Jij bent zwanger, dus dit vind je vást leuk,” kraait een collega terwijl ze een damesblad met een halfnaakte Jessica Simpson voor mijn neus heen en weer zwaait.

Ik kijk haar verbaasd aan: waarom zou ik de Elle willen lezen, een blad waar ik nooit eerder belangstelling voor heb getoond? Doe mij maar de New Yorker of desnoods de Telegraaf, wil ik zeggen, maar dan bedenk ik: shit, Jessica Simpson staat er met een bolle buik op en nu ik zwanger ben móet ik dat natuurlijk leuk vinden.

Ik was er al bang voor maar het grote ‘jij bent zwanger, dus…’-cliché bestaat echt. Ik heb zo lang mogelijk gewacht met het wereldkundig maken van de baby die in mijn buik groeit, alleen om deze reden. Goede vrienden en familie waren gauw op de hoogte, maar verder… nee, het ging niemand wat aan. Tot twintig weken lukte dat aardig. Nu de buik gestaag doortoetert en ik onmiskenbaar tot de zwangeren behoor, valt het niet meer te vermijden.

Open deuren
Om de haverklap krijg ik te horen dat ik vast eet voor twee omdat ik zwanger ben (‘haha, dat hoeft tegenwoordig niet meer, hoor’), dat ik het vast heel leuk vind dat die pas bevallen collega haar baby komt laten zien (niet meer dan anders eigenlijk) en dat ik zeker geen enge films wil kijken nu (hoezo? die baby ziet toch niks?).

Opeens lijkt het voor anderen ook moeilijker om een gespreksonderwerp te vinden dat niks met baby’s te maken heeft. Een beetje alsof je gereduceerd wordt tot alleen maar buik. Best lastig soms, want ik wil zéker niet voor twee eten, ik vind andere kinderen helemáál niet leuk, en ik pak niet elke avond de programmagids erbij om de films voor 12+ door te strepen. (Integendeel: Dexter, de bloederige Amerikaanse serie over een forensisch analist annex seriemoordenaar is momenteel favoriet!)

Begrijp me niet verkeerd: dat ik zelf zwanger ben vind ik leuk en dat iedereen zo geïnteresseerd is, is natuurlijk heel lief. Maar ik hoef het echt niet om de haverklap over de ‘BSO’, andermans baby’s en de beste hydrofielluiers te hebben.

Extra oor
Het stomme is wel dat ik er niks van zeg als er weer iemand begint met het getut, en braaf meegeit bij de zoveelste lollig bedoelde open deur. Het is de moeite niet, denk ik dan, en: ze bedoelen het goed.
Ik krijg er wel spontaan medelijden van met mensen die een arm missen of trotse bezitter zijn van een extra oor. Niet zozeer vanwege hun afwijkende lichaamsvorm maar, gewoon, omdat ze vast ook voortdurend van zulke nonsens te horen krijgen. Dan zijn die oorpijnigende zwangerschapsclichés tenminste nog van tijdelijke aard.

Over /Baby
Ruim honderd miljoen vrouwen zijn op dit moment zwanger. Karen Geurtsen (28) en Sanne Rooseboom (32) ook, ze schrijven twee keer per week voor HP/De Tijd over zwanger zijn in 2012.