Zo moet het!

Zo moet het!

Niet weer over die oorlog beginnen, hoor.

Die is nu echt voorbij.

Die jonge gasten weten niet eens meer

wie die kleine, eenballige Teppichfresser was, joh,

die kleine Radelsfuehrer,

die Grösster Feldherr aller Zeiten,

die Böhmischer Gefreiter.

En verschuil je maar niet achter John Cleese

in dat meesterlijke Don’t mention the war-fragment,

dat overigens dateert uit 1980 en toen kon het nog

een laatste keer en alleen hij.

Verwijs ook maar niet naar ‘Auschwitz’

en liever geen grapjes waarin het getal zes miljoen voorkomt;

je kunt de huidige generatie Duitse voetballers niet aanrekenen wat hun opa’s en oma’s hebben uitgevroten.

En als we hebben gewonnen,

kun je je dan een beetje inhouden in de tuin van Van Abbevé

en niet Die Fahne hoch! die Reihen fest geschlossen

gaan zingen, of de bekende groet met je rechterarm brengen

terwijl je met je andere vingers een snorretje maakt?

Vanavond spelen wij niet tegen de mof

niet tegen de Krauts of de Jerry’s,

vanavond spelen wij gewoon tegen

onze mede-Europeanen,

onze buurtjes

(die in de 93-ste minuut

op voorsprong komen

uit een onterecht verkregen strafschop

en ons,

 verdammt noch mal,

uit het toernooi knikkeren)

J.F.M. van Deyssel