Pauline Bijster
155 seconden leestijd

Eigenlijk is voetbal best wel gay

Je hebt vrouwen die echt van voetbal houden. Je hebt ook vrouwen die wel kijken naar EK’s en WK’s maar verder eigenlijk nooit – zoals ik – en die, als ze kijken, de gespierde benen, de lange lichamen en de mooie mannen die ertussen zitten veel interessanter vinden dan het spel zelf.

Maar ik kan me niet voorstellen dat die spierbundels in slow motion, van die knappe, gezonde, sterke mannenlijven op het toppunt van hun kunnen, alleen uitgezonden worden voor meekijk-vrouwen. Volgens mij vinden mannen het minstens net zo leuk om daarnaar te kijken.

Sowieso vinden mannen het blijkbaar leuk om twee keer drie kwartier lang naar andere mannen te kijken die stuk voor stuk jong en knap zijn. En ijdel genoeg om hun haar goed te doen in de rust, of hun armen vol getatoeëerd te hebben als ware het echte stoere types (in het echt zijn ze natuurlijk veel te rijk om nog een ruig leven te leiden zoals de tatoeages pretenderen).

Het is desalniettemin mannelijkheid pur sang: testosteron, kracht, competitie.
Als de twee keer drie kwartier voorbij zijn, kijken mannen met minstens evenveel plezier nog eens een half uur of een uur (of in het geval van Voetbal International anderhalf uur!) naar andere, zowaar nog ijdelere mannen, die over zichzelf en de andere mannen praten.

Zaterdagavond keek ik toevallig een stukje Studio Sport mee waarin een creatief in elkaar gezet filmpje werd getoond van het Italiaanse elftal, met poëtische teksten, een gezellig deuntje en weer die knappe, zwetende mannen in slow motion. Mannen houden echt heel veel van mannen – dacht ik. Er is geen zichzelf respecterende vrouw die úrenlang naar andere vrouwenlijven kijkt op televisie en daarna naar andere mooie, ijdele vrouwen die praten over die vrouwenlijven en hoe knap zij zijn, of waar ze het beter zouden kunnen doen om nog knapper, beter, vrouwelijker te worden in de toekomst.

300
Hetzelfde zie je bij een film zoals 300 die zaterdagavond eveneens te zien was op Veronica: over 300 beruchte, mythische Spartaanse strijders uit de 5e eeuw voor Christus. Een vechtfilm die verschillende van mijn mannelijke vrienden met plezier bekeken toen hij in de bioscoop draaide. In de film zie je vooral: mannen. Ontzettend veel vechtende, gespierde, zwetende mannen. Of zoals Volkskrant schreef: ‘we zien onophoudelijk schaars geklede bodybuilders door het beeld suizen’. Mannen kijken zo graag naar andere knappe mannen.

Ik zal wel niet veel vrienden maken met dit stukje. Maar het kwam in me op, verschillende keren in de afgelopen weken, als ik naar EK wedstrijden keek of naar zo’n stukje nabeschouwing: eigenlijk is voetbal op tv best wel gay.
Ik wens u veel kijkplezier vanavond.


Pauline Bijster

Pauline Bijster, cultuurwetenschapper, freelance journalist, romanschrijver (Slash/mama, Prometheus, 2010). Onderzoekt- en schrijft over relaties en cultuur. Jonge moeder van vier kinderen. Ook paulinebijster.nl

Lees ook
Meer artikelen