Een bekentenis: ik kan dus niet meer telefoneren. Ik houd ook niet van bellen en neem mijn telefoon nooit op. En ik bel je ook niet terug, mocht je daarop wachten.
Ik zal je vertellen waarom, dan hoef je het ook niet meer te proberen. Als de telefoon gaat, ben ik namelijk nèt aan het werk, of in de supermarkt bij de kassa. Of in een stiltecoupé van de trein of heel vaak achter het stuur. Of ik sta met een pollepel in mijn ene hand en een hete pan in de andere, of ik heb de kinderen net onder de douche gezet. Of één van hen huilt waardoor ik je toch niet zou verstaan. Of ik ben in gesprek met iemand anders en dan is het niet beleefd tussendoor de telefoon op te nemen, of mijn vriend heeft net de Deense serie aangezet waar we samen naar zouden kijken. Of (meestal) een combinatie van deze dingen. En in het uitzonderlijke geval dat je precies belt op het moment dat ik niets doe, blijf ik graag nog even niets doen – dat komt al zo weinig voor.
Het is niet zo dat ik moeilijk te bereiken ben: ik kijk zo vaak naar mijn telefoon met daarop de laatste sms, Whatsapp, mail, Facebook en nieuws dat het bijna ongezond is. Alles wat je me stuurt, heb ik binnen een mum van tijd gelezen en meestal ook beantwoord. Maar dan kan ik het in mijn eigen tijd doen, snap je? Ook al is mijn eigen tijd misschien maar een minuut later dan het moment waarop jij wilde bellen, het komt in mijn eigen tijd altijd beter uit.
Sms liever
Hiernaast vind ik dat alles waarvoor je me eventueel belt, beter per geschreven woord uitgewisseld kan worden. Via sms heb ik namelijk de mogelijkheid een moment na te denken over de vraag die je me wilt stellen (of andersom: om de vraag te formuleren die ik jou wil stellen) en tijd om de woorden beter te rangschikken, zodat er staat wat ik bedoel.
Een tijdje geleden las ik een stukje hierover (het spijt me dat ik de schrijver ervan ben vergeten). Er stond dat sms’en en mailen op een bepaalde manier minder eerlijk is, juist omdat je even de tijd hebt om het te formuleren. Via een bericht kun je jezelf laten zien hoe je graag gezien wil worden in plaats van hoe je écht bent. Daarbij vroeg ik me meteen af hoe erg dat is; want op het moment dat ik heel geconcentreerd aan een verhaal bezig ben, of juist met een hete pan en gillende kinderen om me heen in de keuken sta, wil je echt niet weten hoe ik echt ben. Dan kun je beter wachten op de voor de buitenwereld geschikte versie van mij. Niemand heeft iets aan een stotterend antwoord van iemand die met zijn hoofd bij andere dingen is.
Telefoonetiquette
Mijn vrienden nemen ook allang hun telefoon niet meer op. Als ik toch bel, moet ik minstens vier keer bellen en dan zegt hij of zij: “Hoi! Hoe gaat het? Vind je het goed als ik je zo even terugbel?!”
Ik denk dat de telefoonetiquette is veranderd. Vroeger was het onbeleefd om iemand na een uur of acht, negen ’s avonds te bellen. En op zondag: ik heb wel eens iemand aan de telefoon gehad die verstoord opmerkte dat het zondag was.
Nu begint bellen überhaupt erg onbeleefd te worden. Hooguit je aller-allerbeste vrienden bel je nog, zonder van ze te verwachten dat ze opnemen of daadwerkelijk tijd hebben voor een gesprek. Bel maar eens iemand met een werkverzoek of aanvraag of bestelling: wedden dat degene aan de andere kant van de lijn zegt dat je het even op de mail moet zetten?
Ik denk dat bellen uitsterft. Dat zou fijn zijn, dan hoef ik me ook niet meer schuldig te voelen als ik je weer eens niet heb teruggebeld.
————————
Volg HP/De Tijd ook op Twitter!
/Gerelateerd
5 alternatieven voor het mainstream Facebook
De 5 beste tips voor Vaderdag
Zo beveiligt u uw computer tegen de AIVD en NSA
De onweerstaanbare aantrekkingskracht van Taalvout...
Hoeveel betaalt u aan Facebook en Google?
Arjen Robben – hij heeft dus vrienden
Anorexia-gate: Zalando krijgt wind van voren van e...
Hoe 13% van de social media in China wordt gecensu...
Waar kan ik de online NEE-NEE-sticker bestellen?
Twitter voor dummies: vijf oud-Hollandsche levensl...
Ik denk dat misschien de eindredactie het stuk nog even moet nakijken… (zie: als een van HUN huilt…)
@loeder
Aangepast.
Oké, dan nog een voor de redactie: “Ik denk DAT bellen uitsterft.”
We waren je net voor, desalniettemin dank!
Ik bel alleen nog met mijn moeder en mijn zus. Nadat we eerst via twitter afspreken of het uitkomt.
Inderdaad heel vreemd dat je wordt gebeld wanneer je een telefoon hebt. Het lef van sommige mensen…
Ik ben blij dat wij elkaar niet als vrienden kennen. Dit is namelijk precies de egocentrische houding die als een gezwel uitgroeit in het huidige maatschappelijk verkeer. Vooral bij 30-minners. Voor échte vrienden heb je namelijk altijd tijd, ook als het even niet zo goed uitkomt.
“Hoi Pauline, ik ben net bij de dokter geweest en hij had niet zo’n goed bericht, vandaar deze mail, zodat je een gaatje in je agenda kunt prikken om er samen -als hartsvriendinnen- even over te praten. Als je een dezer dagen terugbelt en ik neem niet op, kom dan eens onderaan onze flat kijken. Of houd de plotselinge vertragingen van de trein in de buurt in de gaten. Doei, Pam.”
Joop, volgens mij een telefoontje ook niet de manier om zoiets te bespreken.
Vreemd toch dat stukjes onderling zoveel verschillen. Laatst las ik dit: http://www.scientias.nl/iphone-gebruiker-antwoordt-eerlijker-via-sms/63845
Bij dit soort berichten moet ik altijd aan het book “a visit from the goon squad” denken. Hierin staan een gedeelte over communicatie in de toekomst. Alles binnen 140 tekens… http://mybookyear.co.uk/a-visit-from-the-goon-squad-jennifer-egan
Ik haat telefoneren als sinds ik weet wat een telefoon is. Zakelijk bellen okay, maar prive nee. Helemaal blij dat er whats app, mail en sms bestaat. Hoeft nu helemaal niet meer te bellen. M.a.w. je bent niet de enige.
Zo niet mee eens. Ik ben het met Joop eens dat ik niet graag vrienden met je zou zijn. Wat een egocentrisch gedrag. Alles draait om jou, je hete pannetje is belangrijker dan een vriend of vriendin die jou op dat moment nodig heeft. Ik twitter ook, doe ook aan sms, mail, Facebook etc etc, maar er zijn echt momenten waarop je gewoon iemand wilt horen. Een stem, werkelijke emotie. Jij wil alles in je eigen tijd doen, en dan pas tijd vrijmaken voor een ander als het jou uitkomt. Echt heel erg bah! Ik ben zelf erg blij met vrienden die wel de telefoon opnemen, en neem altijd de telefoon op voor anderen, ook al roer ik in een heet pannetje. Hou me ten goede, ik dweep met alle sociale media, vind het helemaal geweldig, maar een stem horen van een vriend of vriendin gaat, behalve echt persoonlijk contact, boven alles.
Helemaal eens, en de kwaliteit-tijd die je dan hebt met elkaar IRL is dan vele malen leuker, intenser en met veel meer diepgang. Het verlangen is ook weer terug om elkaar dan echt weer eens te zien en te spreken.
Merkwaardig dat iedereen die ironie van Paulines column ontgaat. De pointe van haar stuk zit in de laatste regel: wie denkt dat dat gemeend is is op het spreekwoordelijke achterhoofd gevallen. Ze schetst evenwel een inderdaad zorgelijk beeld van een toekomst waarin mensen onderling slechts met weloverwogen korte schrijfsels met elkaar in ‘contact’ staat. Die korte schrijfsels zijn dan meer bedoeld om een goed beeld van onszelf te geven in plaats van werkelijke wederzijdse aandacht te geven zodat er tegemoet gekomen wordt aan onze diepmenselijke behoefte aan verbondenheid. Ik ben er echter niet van overtuigd, en niet bezorgd om, dat het die kant echt uit gaat. Goed, er wordt veel gewhatsapped, getwitterd, gefacebooked en gepingd, maar als ik kijk naar de café en terrassen die ik de afgelopen dagen heb gezien of bezocht, wordt er heel wat vis-a-vis afgepraat in grote verbondenheid. En ook de telefoon staat niet stil. Vriendschappen op afstand worden nog steeds onderhouden door – lang – met elkaar te bellen, of, tegenwoordig – te skypen of facetimens, wat bellen alleen maar rijker maakt. Alle andere vluchtiger vormen van contact komen er bij en ik geloof dat onze behoefte aan verbondenheid zich nimmer zal laten onderdrukken. Het is immers een van onze belangrijkste levensbehoeften, zonder werkelijk contact sterven we uit, en het zit nu eenmaal in onze genen dat te voorkomen.
Goddank Arnold, gelukkig nog iemand die het begrijpt…en aaan de spelling en grammatica deskundigen..goed werk! Nu nog even tussen de regels door lezen..
Vandaag ben ik jarig. Er heeft nog niemand gebeld. Alleen mijn vader die dement wordt, en wil weten of het maandag is.
Jos, van harte gefeliciteerd! Stuur me jouw nummer en dan bel ik je wel even hoor
Voor sms’en is de regel onder mijn vrienden, kennissen en zakelijke contacten: zakelijke dienstmededelingen (‘ik ben later’ of ‘zullen we vanav even bellen’) en positieve ‘bewaar’ strokes (ik vind je lief/ stoer/ mooi/ etc) kunnen per tekst. Het is voor oppervlakkige boodschappen. Voor al het andere pakken we de telefoon of maken we tijd om elkaar te zien. Soms is ‘even een kop thee’ meer dan genoeg.
Dat laatste lukt echter niet altijd door drukke agenda’s en reisafstanden en daar heeft de telefoon haar meerwaarde. Een mooi telefoongesprek is soms zelfs meer waard dan een persoonlijke afspraak, zeker bij vriendinnen die net in de kinderen zitten en waarbij de diepgang van een gesprek nog weleens wordt verstoord. Dan is het zoveel waard om ‘s avonds even een uurtje te plannen voor elkaar!
Aan de stem kun je zo veel horen. Zit die hoog of laag? Praat iemand snel en gehaast of rustig? Als je echt luistert hoor je vaak meteen waar iemand zit en wat er speelt. Ik hou ervan om me op die manier met mijn vrienden te verbinden en oprecht bij hen betrokken te zijn!
En aan de schrijfster van het stukje: mijn vriendin zou je ook niet zijn, zoals anderen al opmerken kom je egoistisch en oppervlakkig op me over. Overigens voor een journalist – die met mensen werkt – vind ik je opinie helemaal wereldvreemd. Een werkverzoek op de mail? Ja, maar dan toch nadat je gebeld hebt om te peilen of je verzoek wel gelegen is op dat moment? Of om alvast wat informatie te vergaren? Sfeer op te doen? Of is die sociale antenne ook bij je afgestorven? Brr…
@Arnold ja dat heb je met al die geschreven berichten, zonder persoonlijke interpretatie is het soms verdomde lastig om te weten of iemand serieus/ ironisch/ geestig poogt te zijn… het aantal misverstanden dankzij sms is schier oneindig.
prachtig verhaaltje zeg. de telefoonetiquette is echt veranderd.
ik druk bellers ook vaak weg omdat het me op dat moment niet uitkomt. wel onthou ik wie mij probeert te bereiken en dan bel ik later – in mijn eigen tijd – terug, wat dan weer niet in zijn/haar tijd valt zodat diegene mij dan weer weg drukt en… enzovoort. Dan is mailen/smsen/tweeten/facebooken veel handiger inderdaad, want dan communiceer je altijd in elkaars eigen tijd.