Wat zo’n hunkering naar het paradijs kost!

Plage Pampelone  |  Foto: Matt Dings

Net terug van een Adresje in Drenthe. Door allerlei omstandigheden komt het dit jaar niet tot een heuse vakantie en daarom hadden we onszelf maar een paar dagen schapen, heidevelden en bossen cadeau gedaan. Het was heel aangenaam, dank u.

Gewoonlijk betekent vakantie een paar weken in een zonnig land waar men een mooie taal spreekt en een malse wijn schenkt, waar de pleinen en de paleizen nog van heel vroeger weten en waar de zee blauw is tot aan de einder. Althans: zo denk ik er van tevoren en achteraf over.

In real time valt El Dorado nogal eens tegen: blijken de autochtonen sjagrijnig, houdt de keuken niet over, breek je je nek over al die oude kasseien, liggen de bedden ellendig, zijn er veel oplichters actief, houdt het weer zich niet aan de statistieken en onttrekken steigers de kunstschatten aan het zicht.

En dan die kosten. Drieduizend kilometer tegen de huidige benzineprijzen plus tol en verplichte vignetten en blaaspijpjes. Een fortuin aan chambres d’amis en agriturismos. Al die etentjes. De zonnebrillen, kruidendressings en handgemaakte lederwaren die naar een geheime formule elke reis opnieuw moéten worden aangeschaft. Het avondje casino of de exclusieve bootexcursie ‘omdat we er nu toch zijn’. Voordat je het weet ben je aan die paar weken een paar duizend euro kwijt.

Omdat je lelijkheid niet fotografeert en narigheid liefst vergeet, keer je terug met louter wervende foto’s en aangename herinneringen. En dus ga je volgend jaar gewoon weer naar Grand’Illusion en keer je daar gewoon weer je portemonnee om.

Wat je met pakweg drieduizend euro al niet kunt doen! Om de maand een lang weekeinde naar een Adresje. Dertig dinertjes met je geliefde. Honderd kaarten voor de schouwburg. Elke week een wellnesskuur. Twee Perzische tapijten. Drie top-tv’s. Een tweedehands auto. Alle achterstallige karweitjes opgeknapt door een klusbedrijf. Een schilderij van een verdienstelijk kunstenaar.

En toch. Ik hoef maar een advertentie van een typische vakantiebestemming te zien of ik voel een prikkel die door alle ratio heen prikt, een vaag verlangen naar ooit en ergens, een hang naar oorden met exotische kleuren, geuren en verhalen. Ik denk dat het een stokoude prikkel is uit een tijd dat het woord ‘vakantie’ nog niet eens bestond: een klassieke hunkering naar het paradijs.

Adres onbekend.

————————
Volg HP/De Tijd ook op Twitter!

 


Reacties zijn gesloten.