Hee Obama, macht wint het altijd van idealen

president-obama

Barack Obama is één van de grootste idealisten die de Amerika in decennia heeft voortgebracht. Zijn tegenvallende resultaten zijn grotendeels terug te brengen tot zijn falen het Amerikaanse Congres en de Senaat zijn wil op te leggen.

Toen hij onlangs met een plan kwam het gehate Guantánamo Bay te sluiten, gooide hij de handdoek in de ring na tegenwerking van twee onbeduidende Republikeinse senators. “Lyndon Johnson would have steamrolled those guys”, mijmerde een Washington-insider. Lyndon Bain Johnson, de 36ste president van de Verenigde Staten. Eén van de weinige politici die écht wist wat macht is, en hoe je het moet gebruiken.

“If you do everything, you will win”. Deze filosofie was de rode draad in het leven van Lyndon Baines Johnson, de 36ste President van de Verenigde Staten, zoals beschreven in het monumentale epos van Robert Caro, The Years of Lyndon Johnson. In zijn historische levenswerk beschrijft Robert Caro de opkomst en ondergang van Lyndon Johnson met bijna bovenmenselijk detail en inzicht in vijf delen: The Path to Power (1982); Means of Ascent (1990); Master of the Senate (2002) en The Passage of Power (2012). Het vijfde en laatste deel wordt rond 2015 verwacht.

Caro’s meesterwerk is meer dan een biografie van Lyndon Johnson. Het is het verhaal van een cruciaal moment van verandering in de geschiedenis van de Verenigde Staten. De verandering van de agrarische naar de industriële economie; de opkomst van de moderne politieke campagne; de politieke ontwikkeling van de Southern Democrats; de gouden periode van de Amerikaanse Senaat en het einde van het rotsvaste vertrouwen in het instituut van het Amerikaanse Presidentschap.

Maar in de kern is de reeks een verhaal over macht. Caro is een idealist ten voeten uit, maar maakt zich geen enkele illusie over de uitkomst van de eeuwige strijd tussen idealen en macht in de politiek: de macht wint altijd.

In die zin is “The Years of Lyndon Johnson” een vervolg op Caro’s eerdere meesterwerk, het Pulitzerprijs winnende The Power Broker uit 1974, de biografie van de meesterbouwer van New York, Robert Moses. Het is een understatement om te zeggen dat New York City én State haar moderne infrastructuur te danken heeft aan Robert Moses. Speeltuinen, parken, parkways, highways, thruways, stranden, bruggen, tunnels, gebouwen en vrijwel de gehele ontsluiting van Long Island: gedurende de periode 1930-1970 was er maar één man in New York Staat die er over ging, en dat was Robert Moses.

Gedurende de jaren zestig van de vorige eeuw schreef Caro als onderzoeksjournalist artikelen over stadsplanning in de regio New York, en kwam in die hoedanigheid steeds vaker de naam van Robert Moses tegen. Zijn inzicht inzake idealisme en macht ontstond nadat hij een kritisch verhaal had gepubliceerd over een brug die gebouwd zou gaan worden over de Long Island Sound van Rye naar Oyster Bay. Caro was ervan overtuigd dat politici na zijn kritische artikel het besluit over de brug zouden herzien, maar de New York State Assembly stemde alsnog met een grote meerderheid voor het bouwen van de brug.

Na de stemming in de Assembly reed Caro in zijn eentje terug naar huis, en dacht: “everything you’ve been doing is baloney. You’ve been writing under de belief that power in a democracy comes from the ballot box. But there’s a guy who has never been elected to anything, who has enough power to turn the entire state around, and you don’t have the slightest idea how he got it”. Hij ontdekte dat de gangbare, idealistische gedachten over stadsplanning totaal haaks stonden op de realiteit. Er bestonden allerlei theorieën op basis van rekenkundige modellen over filevorming en inwoneraantallen, maar die hadden totaal geen invloed: “Highways get built because Robert Moses wants them built there. If you don’t find out and explain to people where Robert Moses gets his power, then everything else you do is going to be dishonest”.

Dit inzicht zou Robert Caro’s leven ingrijpend veranderen. Hoe? Dat leest u in deel 3 van dit blog.

Kay van de Linde weet als spindoctor veel over macht en leiderschap. Hij vertelt hierover op HP/deSite in een serie van vier columns.


  • Xavier Baudet

    Het is Lyndon Baines (en dus niet Bain!!) Johnson. Is de schrijver in de war met Bain Capitol? Of met Bane uit Batman allicht?

    • Edwin van Sas

      Hebben het aangepast!

  • Piet

    Dit is een opiniestuk want het zit feitelijk niet goed in elkaar.

    De realiteit is dat Obama een gigantische puinhoop te verwerken heeft van Bush en zonder geld als president kan je net zo goed je functie neerleggen.

    Feit is dat Bush zegt Romney te steunen maar hij is niet aanwezig meer op de conventie.

    Obama neemt hem in bescherming door hem niet over te dragen aan mensenrechten organisaties.

  • A. Doorgeest

    Grappig dat Kay van de Linde in het onderschrift bij dit artikel wordt omschreven als iemand “die veel weet over macht en leiderschap.” Was Van de Linde niet degene die ooit Pim Fortuyn trachtte te lanceren en deze Rotterdamse profeet op het moment surprême de deur wees en voor zichzelf liet beginnen? Ook het tevergeefs lanceren van Rita Verdonk is niet helemaal goed afgelopen: Rita zit thans thuis met haar vrindinnen te kokkerellen en haar archief te rubriceren, als ik het goed heb.
    Van de Linde weet dus wel ièts over macht en leiderschap, maar of zijn kennis ècht voldoende is, mag oprecht worden betwijfeld…

  • Taco Joustra

    maybe Lyndon B. Johnson went a step too far by having his president shot ?