Een vrouwenbuikje is wél sexy

Als het aan Pauline Bijster ligt, mag er best wat meer buik. Foto: ANP

In het septembernummer van Vogue staat een model met een buikje. Het eerste wat ik dacht toen ik haar zag, was: ze is zwanger. Een opmerkelijke keuze: een zwanger model gebruiken in een modeshoot. Leuk, wel. Weer eens wat anders.

Toen ging ik verder fantaseren: wat nou als ze niet zwanger is, maar gewoon een buikje heeft? Een mooi, jonge vrouwenbuikje? Ik had vroeger een vriendinnetje met lange benen, blonde haren en zo’n buikje. Het leek me een grappig idee. Niet heel waarschijnlijk – haar armen zouden ook wat voller zijn – maar wel grappig.

Op de andere kant van de pagina staat een model met best grote borsten – voor een model dan, die hebben meestal geen vet en dus ook nauwelijks borsten. Zouden ze dit expres doen, vroeg ik me af, zouden ze langzaam afstappen van het in de mode heersende ‘hoe dunner hoe beter’ credo? Een vriend die toevallig op bezoek was, bekeek de foto waar ik ook al ruim een minuut naar keek, en alsof hij mijn gedachten kon raden, zei hij: ‘sexy buikje’. De vriend hield wel van buikjes en borsten.

Topmodel Ymre Stiekema, hier gefotografeerd voordat ze zwanger werd

Hollandse heupen
Eigenlijk heb ik me nooit zo druk gemaakt om modefoto’s en reclames met (te) dunne modellen. Ik weet dat er veel protest tegen is: omdat alle meisjes het gevoel zouden krijgen erdoor dat ze zelf ook zo dun moeten zijn. Maar ik voelde me niet bij die meisjes horen, ik heb niet zoveel problemen met mijn gewicht. Het is denk ik ‘gemiddeld’ of ‘gezond’ met brede Hollandse heupen, en het schommelt. Ik denk heus wel eens: was ik maar een paar kilo lichter. Een serieuze lijnpoging komt er dan toch niet van. Een goede vriendin zegt dat gelukkige vrouwen nooit heel dun zijn. Dat vind ik – of het nu waar is of niet – een prettig idee.

Maar: de hele mode- en reclameindustrie laat ons geloven dat we dun moeten zijn. “We zijn nog nooit zo ontevreden over ons lichaam geweest als nu,” stelde klinisch psychologe Liesbeth Woertman, die hiernaar uitgebreid onderzoek deed, in een interview. We worden dagelijks geconfronteerd met (meestal gephotoshopte) foto’s van extreem dunne modellen. “Om zo mager te worden als het huidige schoonheidsideaal voorschrijft moeten we ongezond weinig eten en als een waanzinnige bewegen.”

Schoonheid boven alles
In de onlangs uitgekomen Elsevier Stijl Vrouwenmode schrijft Ivo Weyel over de enorme toename van modellenprogramma’s: “Want, alle emancipatie ten spijt, de laatste jaren is het ideale toekomstbeeld voor meisjes model worden. Geen verpleegster, stewardess, laat staan arts of advocaat, maar een hersenloos, rank fotomodel.”

Het is misschien niet alleen van nu: in dezelfde Vogue staat het artikel ‘Schoonheid boven alles’ over trends in beautygeheimen door de jaren heen. Vrouwen in het Edwardiaans tijdperk in Engeland (begin twintigste eeuw) slikten lintwormen door om slank te blijven, volgens het stuk. Soms gingen ze daaraan dood.

Het verlangen naar het ultiem slanke lichaam noch de kritiek op de modewereld kon mij echt beroeren. Tot nu. Het model op de foto blijkt Ymre Stiekema te heten en is – inderdaad – zwanger. Ze hebben het aangedurfd een model met een buikje te fotograferen, maar dan een buikje met een baby er in. Voor het eerst heb ik gezien waarom (te) dunne modellen in bladen jammer zijn. Namelijk: omdat het buikje van Ymre écht mooi is. En vrouwelijk. En sexy. En het ook heel leuk was geweest als er géén baby in zat.

Poserende zwangere vrouwen zijn geen taboe meer, maar vrouwen met een sexy buikje zien we maar weinig in de bladen


  • fons

    Als heteromannen de mode bepalen dan zouden de meeste modellen maatje Marlyn Monroe hebben.

  • a.doorgeest

    Een positief en weldenkend artikel van Pauline Bijster, maar wat blijft het toch tobben met die vrouwenbuikjes hier op aarde. De leden van de eerste sexe begrijpen maar niet dat de vormgeving van een vrouwenbuikje buitengewoon functioneel is: een flinke hoeveelheid spieren om het middengedeelte van De Vrouw bij elkaar te houden en een laagje vet om een eventueel kindje tegen koude en botsingen te beschermen. Kortom: damesbuikjes zijn zeer functioneel vormgegeven en meestal een weldaad voor het oog, tenzij de eigenaresse ècht veel te dik is, want dan is de glans er snel vanaf.
    En wat doet menige jonge meid? Zich druk maken om haar buikje. Stoppen met dit soort onzin, en de schoonheid van je lichaam leren inzien en de achtergrond van een aantal vormen trachten te begrijpen. Moet te doen zijn, allemaal.

    Verder één kanttekening bij gephotoshopte modellen: de techniek is inmiddels zover dat gephotoshopte modellen vaak lelijker zijn dan de originele niet-bewerkte exemplaren. Het schijnt dat veel opgroeiende meiden nogal last hebben van gephotoshopte soortgenootjes. Naturel – dus zonder digitale verminkingen – is de vrouw op haar mooist, een tweede les om in je oren te knopen.

    Afsluitend: naarmate de man ouder wordt, wordt i chagrijniger en korzeliger en ergert hij zich meer aan de gang der dingen en krijgt i steeds minder begrip voor de afgebladderde muren van de werkelijkheid.

    Onnodig domme wereld, met onnodige problemen die slechts tijd kosten en waar niemand iets mee opschiet. De vrouwenbuik is zo’n punt van onnodige kommer en kwel. Geen man die ermee zit, sterker nog: de bouw van vrouwen is volkomen functioneel en ook nog eens prachtig, dus who cares…?