Als moeder moet je sexy blijven

Doutzen Kroes, misschien wel de meest sexy moeder van Nederland. Foto: ANP

Eerst iets anders. Vroeger klaagde mijn vader wel eens over moeders op het schoolplein. “Ze nemen geen moeite meer om een lippenstiftje op te doen,” zei hij dan. 

Nu begreep ik nooit zo goed waarom vreemde vrouwen lippenstift zouden moeten opdoen voor mijn vader, laat staan voor hun kinderen. Maar zijn punt ging natuurlijk niet echt alleen over het schoolplein. Het ging over Nederlandse vrouwen: zodra zij moeder worden laten ze zichzelf een beetje gaan.

Haren eraf, kleding moet vooral ‘lekker zitten’
De pondjes komen er aan, het haar gaat er af, kleding moet vooral lekker zitten, comfort boven alles. Nu is dit denk ik, sinds de jaren dat hij op het schoolplein stond, wel iets veranderd. Vrouwen in Nederland zijn de laatste jaren stijlbewuster geworden, bevestigden ook de modedeskundigen die ik sprak voor een artikel over de Hollandse vrouw in HP/De Tijd nummer 5. Maar, zeiden de deskundigen ook: praktisch en degelijk staat nog steeds hoog in het vaandel. En als moeder is een joggingbroek nu eenmaal best praktisch.

Nu dit. Morgen komt het boek Franse kinderen gooien niet met eten van de Amerikaanse schrijfster Pamela Druckerman uit in Nederland. Ze schreef dit, omdat ze in Parijs woont en kinderen daar hun bord leegeten, inclusief groenten. Omdat ze ‘dag mevrouw en dag meneer’ zeggen, netjes op hun beurt wachten en niet jengelen in de supermarkt. Ze zijn, kortom, opgevoed. In tegenstelling tot Amerikaanse en Britse kinderen, volgens Druckerman.

In het Volkskrant Magazine stond afgelopen weekend een artikel van Evelien van Veen over dit boek: volgens haar is dit helemaal niet van toepassing op Nederlandse kinderen want die zijn goed opgevoed. Ik vroeg me af of het waar was. Ik ken niet zo veel kinderen die echt goed eten, die niet jengelen in de supermarkt noch die goed hebben geleerd niét door volwassenen heen te praten. Ouders houden er natuurlijk niet zo van om te horen dat ze het niét goed doen. Tijdens de lezing van Pamela Druckerman die ik gistermiddag in Amsterdam bijwoonde, viel vooral de boze toon van de vragen uit het publiek op – hoe durfde die Amerikaanse even te komen vertellen dat wij geen goede ouders zijn, dat het ook anders zou kunnen?

Een goede moeder zorgt dat ze er goed uitziet

Françaises zijn egoïstisch, ijdel en streng
In de Elle van deze maand staat ook een artikel over Franse kinderen gooien niet met eten. En Elle zou geen modetijdschrift zijn als het niet het andere punt van Druckerman vooral benadrukt: Françaises zien er altijd goed uit. Ze zijn egoïstisch, en ijdel, en dáarom ook goede, strenge ouders. Want ze willen géén appelmoes op hun chique bloes en ze willen niet gestoord worden tijdens telefoongesprekken. Ze dragen cocktailjurkjes naar de voetbaltraining en komen niet dertig kilo aan tijdens een zwangerschap maar tien. Ze willen wél graag een goede carrière, zetten hun kinderen daarvoor zonder schuldgevoel vijf dagen per week op een crèche. ’s Avonds willen ze uit, als de zon schijnt willen ze zonnen, et cetera. Om dit leven te kunnen volhouden, moeten ze hun kinderen wel goed opvoeden. En uiteindelijk hebben de kinderen hiervan profijt, volgens Druckerman: mama is gelukkig en knap en vooral met zichzelf bezig.

Ik geloof eigenlijk wel in dit systeem. Een vrouw die zichzelf belangrijk vindt, en dus zichzelf verzorgt, is niet alleen mooier maar ook gelukkiger en bovendien een leukere vrouw voor haar man. En als je hem tevreden houdt, is de relatie beter, en zijn jullie dus ook leukere ouders – ook al is het misschien heel onhollands of ouderwets om ‘iets voor je man’ te willen doen. Bovendien, zoals Druckerman in haar vorige boek Over de grens beschreef, gaat manlief dan minder snel vreemd. Een klein beetje extra aandacht, een klein beetje extra moeite, je krijgt het dubbel terug.

Liever een carriere-moeder dan een joggingpak-moeder
Nederlandse moeders staan er om bekend dat ze hooguit deeltijd werken, en de andere helft van de week met hun kinderen willen zijn. Ook uit schuldgevoel: als je die kinderen hebt moet je er zoveel mogelijk tijd mee doorbrengen. Ik wil Druckerman wel geloven: dat het voor kinderen prettig is om juist in de luwte op te groeien en dat een moeder met een carrière en mooie kleren aan, misschien wel een fijnere, gelukkigere moeder is om te hebben dan eentje die thuiszit en zich zorgen maakt om jou als kind, in haar joggingbroek.

Druckerman legt de link tussen het verzorgde uiterlijk en de manier van opvoeden – dat is het meest interessante aan haar boek. Het is een eeuwig lastig dilemma: wil je meer werken of meer tijd met je kinderen doorbrengen? En: neem je de moeite ze zo op te voeden dat ze mee kunnen naar een goed restaurant of is het kindvriendelijke pannenkoekenrestaurant al jaren de enige optie? Kies je voor hoge hakken of altijd voor platte schoenen?

Mama, doe je eigenlijk nog wel eens een lippenstiftje op?

/Poll

Wat is de beste moeder?



Bekijk resultaten

Loading ... Loading ...

  • Laurien

    Tja….

    Dat zal dan wel de vreemde uitkomst zijn van de marketing campagne die al jaren wordt gevoerd. Wij vrouwen moeten onze eigenwaarde ontlenen aan vanalles behalve onszelf.

    Als een vrouw in een joggingpak zonder lippenstift loopt, zegt dit natuurlijk helemaal niets over haar waarde als vrouw! Dat is grote lariekoek, verzonnen door marketeers die ons hun spullen willen opdringen. Vrouwen zijn ver van huis geraakt en leggen deze belachelijke eisen nu ook al aan elkaar op. We moeten elkaar steunen; vooral wanneer een vrouw kiest voor een jonggingspak.

    Ondertussen moet ik een compliment geven aan de marketeers: het is ze gelukt. Jonge moeders lopen compleet voorbij aan zichzelf, hun man en belangrijker hun kinderen die er niet voor hebben gekozen geboren te worden.

    Het heilige MOETEN is geboren. Je moet hoogopgeleid zijn, je moet moeder worden, je moet je evt. schuldgevoelens over het feit dat je de opvoeding van je kinderen aan anderen overdraagt snel opzij zetten, je moet een carriére hebben, je moet een mooi en schoon huis hebben, je moet een leuke partner hebben, je moet er fantastisch uitzien, je moet in maat 36 passen, je moet je kinderen t/m groep 8 de school indragen, je moet elke zaterdagochtend bij de sportbeoefening van je kinderen aanwezig zijn, je moet leuke feestjes organiseren, je moet met vriendinnen leuke dingen doen, je moet goede seks hebben, je moet hobby’s houden, je moet…. en zo kan ik nog wel even doorgaan.

    En dan is je carriére voorbij, zijn je kinderen de deur uit en ben je gescheiden van je man. Waar ontleen je nu je zelfwaarde aan? Alles waar je in geïvensteerd hebt, blijkt een leeg hol vat en is voorbij. Waar kijk je op terug? Daar MOET je nu over nadenken. Wat blijft is de liefde, maar wat als die verdrongen is door het presteren? En wat als blijkt dat je geen tijd hebt gehad dit zaadje te planten en het plantje te koesteren?

    Hoezo emancipatie? Hoezo vrije keuze? Vrouwen denk toch ZELF na en laat je niets opleggen. Start een joggingpakrevolutie! Laat iedereen de hik krijgen en ga doen wat je ZELF wilt, als je nog weet wat dat is. Geef je leven niet weg aan dingen die je niet wilt om het plaatje te leven voor mensen die je niet mag.

    Het lijkt wel of je niet meer in joggingspak mag lopen zonder lippenstift en dat gaat toch echt te ver!!

  • Astrid

    Nou ik erger me te pletter aan die mannen op het schoolplein die hun mascara zijn vergeten op te doen. En dan die bleke smoeltjes, kom op mannen, ga eens naar de zonnebank, wij vrouwtjes willen ook wel eens wat lekkers zien.

    En nee, het is niet leuk om op te groeien met het gevoel dat je een blok aan je moeders been bent.

  • KJ

    “En als moeder is een joggingbroek nu eenmaal best praktisch.”

    Hoezo is die “best praktisch?” Gaat hij makkelijker aan en uit dan – bijvoorbeeld – een verzorgde spijkerbroek? Wordt hij minder snel vies? Krijg je er sneller je klussen mee gedaan?

    Ik snap het niet. Neem nou maar van mij aan: zo’n ding ziet er vooral uit als een pyjama en zorgt dat jij overkomt als iemand die nog te lui is om zich aan te kleden. En ik denk dat het je leven buiten de deur dus juist moelijker maakt dan makkelijk.