Als topsporter is de winter vreselijk eenzaam

wielren2

Ik ben niet gemaakt voor eenzaamheid. Dat is me na anderhalf jaar volledig aan topsport wijden wel duidelijk geworden. Want wielrennen is veel alleen zijn. In de zomer valt het nog mee. Dan ben ik veel op pad. Maar nu het seizoen zo goed als afgelopen is, strekt een eindeloos eenzame winter zich voor me uit. Ik zal dagenlang in m’n eentje doorbrengen. Niemand spreken. Niemand hebben om een koffietje mee te drinken. Niet omdat ik dat zo wil, maar omdat het zo is. Ik zie er als een berg tegenop.

Ik weet dat mijn leven soms net een sprookje lijkt. Zo schrijf ik er over, dat beeld schep ik zelf. Maar als ik iets verschrikkelijk vind aan dit wielrennersleven, is het de eenzaamheid. Ik ontbijt alleen. Mijn vriend staat vroeg op om naar zijn werk te gaan. Meestal slaap ik een uurtje langer. Topsporters hebben meer slaap nodig dan mensen met een gewone baan. Dan ga ik trainen. Alleen. Los van het feit dat er weinig mensen te vinden zijn die overdag tijd of – als het regent – zin hebben, is mijn trainingsprogramma vaak zo specifiek dat van een ‘rondje fietsen’ geen sprake is. Mijn fietsdate moet zich volledig aan mij aanpassen. Dat is niet altijd leuk en praktisch, dus ga ik doorgaans in m’n uppie.

Ik kom na mijn training thuis in een leeg en stil huis. Ik ga douchen, lunch alleen, rust even en ga nog een keer trainen of achter mijn laptop zitten om stukjes te tikken voor jullie. Intussen zit ik te twitteren, te facebooken en te whatsappen, om toch maar een béétje contact te houden met mensen. Maar het is niet hetzelfde. En je kunt ook niet elke scheet tweeten of je vrienden de godganse dag lastig vallen met je gewhatsapp. Met heimwee denk ik terug aan de radio- en televisieredacties waar ik gewerkt heb, waar altijd wat gebeurde, waar altijd wat te lachen was. Ik weet heus dat het niet te combineren is met wat ik nu doe, maar ik mis het soms zo erg dat het pijn doet.

Mijn vriendinnen werken allemaal. Ze hebben kinderen. Ze kunnen niet even een uurtje
langskomen, als de eenzaamheid mij teveel wordt. En een avond bij hen op bezoek, in Amsterdam of Groningen, is vaak een te grote belasting voor mij. Het is te vermoeiend. Dat klinkt belachelijk in de oren van ‘normale’ mensen, want van een avondje eten met vriendinnen word je toch niet moe? Nou, reken maar dat het erin hakt. Als topsporter ben je doorgaans een stuk vermoeider dan als ‘gewoon’ mens. Met een normale baan kun je nog denken: ach, morgen een dag met wallen op kantoor, dat overleven we wel. Maar als topsporter kun je dat niet maken. Want daar lijden de trainingen onder.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil echt niet klagen. Dit is het leven waar ik voor gekozen heb. En het is in veel opzichten geweldig. Maar het komt vaak genoeg voor dat ik ‘s avonds, als mijn vriend na zijn werk thuiskomt, pas voor het eerst die dag hardop met iemand praat. En als ik me dat realiseer, voel ik me zo’n sneutje. Hoe doen al die andere wielrenners dat toch? Ik ben echt de slechtste kluizenaar van Zwolle en omstreken.


  • lieven

    Je hoort van mannelijke renners toch vaak dat ze samen gaan trainen: streekgenoten, over de ploeg-grenzen heen. Gebeurt dat dan niet bij de dames?

  • W

    Beste,

    Denkt u nu echt dat u het zo moeilijk hebt? “gewone mensen”, mensen met een “gewone baan”… kom kom. Vooreerst is het me duidelijk dat jij nog nooit een baan met verantwoordelijkheid hebt betrokken. Wij kunnen het ook niet permiteren om er eens een dagje wat minder aandacht bij te zitten. Als dat gebeurt, dient dat ingehaald te worden. Een dag begint om 7u30, de baan op, een uurtje file, 10a12 uur bureauwerk, stress, crisismanagement, intellectueel zware arbeid, 19u terug thuis. Ik kan u verzekeren, een dag intellectuele arbeid – écht nadenken, niet zomaar wat op de computer tokkelen- mat je 10x zo hard af als een trianingsdag. Dus, gelieve niet te huilen, en blij te zijn dat je betaalt wordt voor je hobby. Je hobby is je werk, en daarbuiten moet jij NIETS of amper iets doen. Oh, en vermelde ik al dat ik mijn dagelijkse pendeltochten met de road bike doe? Na het (écht) afgemat thuis komen men loopschoenen nog eens aantrekt om een loopschema af te raspelen. En zei ik er bij dat ik daarboven nog eens 3 tot 4 zwemtrainingen moet inlassen, in het weekend dus elke dag ook om 8u moet opstaan om een plaatsje in een zwembad te kunnen bemachtigen (in de week werken wij, vandaag).

    Net als zooooveel andere atleten, die hun hobby met échte passie doen, bovenop een échte job. En daar niet over zeuren op het internet.

    Ik hoop voor jou dat je er ook iets van bakt. andres is het helemaal triestig.