De groteske loterij van het leven

Het bestaan heeft nu en dan bizarrerieën in de aanbieding, die zo buitenissig zijn dat je ze niet kunt bedenken. Was er een film of roman over gemaakt, dan hadden de recensenten het onderwerp veroordeeld als gezocht of onwaarschijnlijk. Maar helaas, in het volle leven laat dat ‘gezochte’ zich te vaak vinden.

Ik kom daar op nu ik artikelen lees over een rechtszaak tegen een man – Tjipke H. uit Lelystad – die zijn ernstig zieke vrouw wilde helpen bij een poging tot zelfdoding. Hij gaf haar een overvloed aan pijnstillers en mengde morfinepillen door haar toetje. Toen zij in leven bleef, drukte hij uit wanhoop een kussen op haar gezicht, maar trok dat weer terug toen zijn vrouw uit benauwdheid tegenspartelde. Vervolgens belde hij de psychiater, die de vrouw liet opnemen. Zelf werd Tjipke H. gearresteerd.

Onverdraaglijke marteling
De echtgenote leed aan een heftige vorm van oorsuizen waardoor zij al tien jaar lang dag en nacht luid gepiep hoorde. Op den duur verdroeg zij geen enkel geluid meer. Ze leefde in een totaal isolement op de bovenverdieping; haar man verbleef beneden en communiceerde met haar via briefjes en de laptop.

Het duizelt me al als ik alleen die paar gegevens lees. Dag en nacht een naar geluid in je oren is een marteling die al snel onverdraaglijk wordt. Rek zo’n marteling op tot tien jaar en het is perfide horror. En dat is nog maar een deel van het verhaal, want er komt nog totale eenzaamheid bij, daar in het isolement op één hoog. En op de begane grond een echtgenoot die veroordeeld is tot de kwelling van machteloosheid.

Veroordeling
Verzoeken om euthanasie strandden omdat huisarts noch psychiater haar lijden ondraaglijk vonden. Twee eerste pogingen tot zelfdoding waren mislukt. November vorig jaar kwam de hierboven beschreven derde poging. In mei dit jaar wist de vrouw zonder hulp alsnog een einde aan haar leven te maken.

De officier eiste een jaar voorwaardelijk. Omdat Tjipke H. het smoren met het kussen zelf had beëindigd en meteen daarna hulp had ingeroepen, legde de rechter hem geen straf op. Maar ook zonder rechter is de man al gestraft, want hij moet verder zien te leven met een loden bal van afschuwelijke herinneringen aan zijn enkel.

Gisteren was ik in de dierentuin met mijn kleindochter. Er waren daar veel grootouders met kleinkinderen, want het is herfstvakantie. Zelden zag ik zoveel voldane gezichten als hier tussen de olifanten, de vale gieren en de bruine beren: het geluk dwarrelde er rond als fijnstof. Vandaag lees ik over de casus uit Lelystad en schud ik het hoofd over de groteske loterij die het leven is.