Digitaal idealisme van likmevestje

Ik zal niet de eerste zijn die schrijft zich wel eens te ergeren aan berichten van andere mensen op sociale media. Eigenlijk wordt daarover geschreven sinds we er allemaal op zitten, want sinds we er allemaal opzitten, ergeren we ons. Twitter is de nieuwe trein in spitsuur. Mensen pulken er in hun neus en knippen hun nagels.

Ze dringen voor, tetteren te hard en nemen te veel stoelen in beslag met al hun bagage. Waarschijnlijk ga je je gemakkelijk ergeren op allerlei soorten plekken waar veel mensen tegelijk zijn, of zij nu lijfelijk of virtueel aanwezig zijn. In plaats van tastbaar overlast zoals viezigheidjes of zwetende lichamen tegen je aan, kun je op sociale media net zo goed last hebben van figuurlijke viezigheidjes.

Opa’s prinsesje is een goed voorbeeld van de nieuwe ergernissen, in dit geval op Twitter.

De bekendste ergernissen
Bekende ergernissen zijn berichten als: ‘Kijk, Tom (3) zit op de wipwap!!’ of: ‘Ik zit op de wc’ of: ‘Lekkere boerenkool gemaakt voor manlief!’ (met foto).  Carice van Houten at laatst tijgerbrood met alpro soja boter en speculaasjes er op. Zag ik toevallig. Behalve wat we eten elke dag, weten we tegenwoordig ook van elkaar via een soort advertentie programmaatje op Facebook dat Hans de Lidl leuk vindt en Marlies Colgate tandpasta.

Oke, die wisten we dus allemaal. Maar een ander soort berichten vallen ook op. Misschien kun je het het ‘nieuwe demonstreren’ noemen: een gemakkelijke soort voor luie mensen waarvoor je namelijk niet de straat op hoeft met spandoeken, noch hoeft de staken, vegetariër te worden of zelfs maar uit je stoel hoeft op te staan. Idealisme kun je tegenwoordig delen via sociale media.

De goede kant ervan: Facebook kan revoluties aansturen weten we inmiddels en dingen die in vergetelheid zijn geraakt, weer onder de aandacht brengen. Bovendien melden vrienden het via Facebook of Twitter als ze een halve marathon gaan lopen voor goede gebitjes voor kindertjes in Malawi of als ze zwemmen voor kankeronderzoek. Je kunt direct storten. Ik stort ook altijd geld als lieve mensen het me vragen of als ze er een stukje voor willen rennen of zwemmen.

Digitaal idealisme van likmevestje
Maar soms is dit ‘idealisme’ vooral om te tonen hoe goed we zelf zijn. Terwijl er een orkaan woedt over New York zie je namelijk: “To all my friends in New York, I’m thinking of you a lot and hoping you will be ok!” Of iets dergelijks. Zou je je best friends in New York niet beter een privébericht kunnen sturen of even kunnen bellen, als je wilt weten hoe ze het maken? Of wil je graag tentoonspreiden dat je die best friendshebt in New York? Bij een tsunami over Japan is het nog makkelijker: verander je profielfoto in de Japanse vlag, en klaar.

Digitaal idealisme van likmevestje: ook het conflicht in Israël ontkomt er niet aan.

Of het andere uiterste: foto’s van bloedende, gemartelde of stervende kinderen uit bijvoorbeeld Syrië of de Gazastrook. Het is misschien goed om te delen, ja, misschien moeten we het allemaal zien. Maar als ‘onschuldige’ bezoeker van het netwerk, juist op weg naar werk of midden in een gezellige koffieafspraak of tijdens de boerenkool die je maakte voor manlief, komen die bloedende kinderen nogal hard binnen.

De berichten waardoor alle anderen meteen stom zijn
Gisteren zag ik dit filmpje voorbij komen. Het was mooi, ik huilde tranen met tuiten er om en was volledig van mijn à propos en van werk afgeleid. Het is niet zo dat ik me direct erger aan dit soort filmpjes: misschien is dit juist waarvoor de netwerken zijn bedoeld. Maar gedeelde video’s zoals deze zorgen ervoor dat alle andere posts volstrekt overbodig en stom zijn.

Wat doet het er toe dat Joe zijn profielfoto heeft veranderd in een versie waarop hij nog knapper is dan de vorige waarop hij ook al knap was, of dat Olivia op het strand van Biarritz zit, of Ellen op Bali? Wat doet het er toe, als je beseft dat er tegelijkertijd op andere plekken op de wereld mensen en kinderen bij bosjes worden neergeschoten zonder goede reden? Dit zijn de posts die alle andere overbodig en irritant maken, waarbij ik het liefst (nog meer dan bij ‘de boerenkool voor manlief’) mijn account opzeg.

Pauline Bijster