Ik ben niét mijn Twitter

Hoi. Ik zal mezelf even voorstellen. Ik ben Pauline Bijster, ik ben niét mijn Twitter account.

Laatst werd ik geïnterviewd door een studente journalistiek over het gebruik van Twitter. Ze vroeg welk imago ik probeerde neer te zetten met mijn tweets. Ik tweet maar weinig, en het laatste wat ik wil is een imago neerzetten. Ik wil alleen maar echt zijn, en eerlijk, en mezelf. Maar dat is volstrekt onmogelijk op Twitter. Ieder woord dat je typt zegt iets over je, evenals ieder woord dat je niét typt. Iedere keuze is een onderdeel van het imago van jezelf dat je ongewild schept, in 140 tekens. Zo lezen mensen je. En zo volgen of ontvolgen ze je, zo liken ze je of ergeren ze zich aan je.

Maar ik ben niet zoals op Twitter. Ik ben in het echt gezelliger. En in het echt maak ik niet zoveel reclame voor mijn werk als op Twitter. Het is slechts een lousy aftreksel van wie ik ben.

Ik ben minder knap dan 80% van mijn foto’s
Ik ben ook niét mijn Facebook. Ik ben sowieso minder knap dan op 80% van de foto’s. En minder spitsvondig dan de meeste statussen. Het is een selectie, het zijn hooguit fracties van mij. Waarom ik precies die zinnen uitkies om te delen of aan te klikken van anderen, die foto’s, die websites of die spreuken? Geen idee. Het kan per dag verschillen. Maar ik kan jullie vertellen: de belangrijkste dingen uit mijn echte leven, staan er niet op. En andersom.

Ik ben ook niet mijn website. Hoewel ik die best graag zou willen zijn. Ik ben zeker niet alle stukjes die ik schrijf op deze plek op hpdetijd.nl. Het zijn maar woorden, in een bepaalde toon opgeschreven, op een specifiek moment. In het echt ben ik minder leuk dan wat jullie liken en minder stom dan wat jullie verafschuwen.

Ook de Paus zit op twitter. Wat hij wel én wat hij niet schrijft zal zijn imago beïnvloeden

Een ingekaderde fractie van de werkelijkheid
Het is namelijk altijd echter, mooier en lelijker, rauwer, genuanceerder, linkser of rechtser, twijfelachtiger, aardiger of onaardiger, groter of kleiner of meer dan het ooit in woorden zal zijn. Zoals kunstenaar Thijs groot Wassink (een van het fotografenduo WassinkLundgren, in januari te zien in FOAM) laatst zei over een foto: een foto is niét de werkelijkheid. Een foto is een ingekaderde fractie van de werkelijkheid. Veel subjectiever dan we denken.

En ik weet dat de mensen waarvan ik het meeste houd en die ik het beste ken ook niet hun digitale accounts zijn maar veel mooier en lelijker, rauwer, genuanceerder, linkser of rechtser, twijfelachtiger, aardiger of onaardiger, groter of kleiner of meer dan het op internet ooit zal worden.
Gelukkig.

———
Volg HP/De Tijd ook op Twitter en Facebook.