Wat een kleuterklas in Washington

Amerikaanse politici blijken net gewone mensen: ze schuiven alles voor zich uit. Behalve feestvieren dan, want iets anders kunnen we de geldpersen van Ben Bernanke toch niet noemen. 

De zogenaamde fiscal cliff is er strikt formeel over precies één dag: op 1 januari 2013. De afspraak is dat, tenzij er op 31 december – vandaag dus – ingrijpende maatregelen zijn genomen als het gaat om de overheidsfinanciën, er vanzelf op dag één van het nieuwe jaar zeer ingrijpende belastingverhogingen van kracht worden. Die een flinke hap uit de Amerikaanse groei nemen. Het zou zomaar een recessie kunnen worden. Het gaat om zo’n 600 miljard en dat is zelfs in de Verenigde Staten een hoop geld.

Het is een afspraak die Democraten en Republikeinen – die laatsten noemen zichzelf liever GOP, de Grand Old Party – zelf maakten. Lang geleden. En nu vechten ze elkaar al weken de tent uit, want zonder compromis is de afspraak keihard. Er wordt druk gependeld in Washington.

Zondagavond werden de gesprekken voor de zoveelste keer afgebroken, een geformaliseerde nieuwe afspraak zit er dit jaar al niet eens meer in, Congres én Senaat zullen niet allebei vandaag nog ergens een klap op kunnen geven.

Intussen overvalt mij regelmatig een grote verwarring als ik hoor welke voorstellen er over en weer worden gedaan. Het geeft het begrip socialisme – in dat hokje zouden de Democraten toch moeten zitten – een heel nieuwe klank. De belastingen moeten omhoog, dat staat vast. Bush heeft ooit cadeautjes aan met name de rijken gegeven die niet langer houdbaar zijn. Dat waren ze destijds al niet, maar hoe koop je anders kiezers?

En zo kan het gebeuren dat de GOP een voorstel doet om alleen de belastingen voor mensen met een inkomen boven de één miljoen dollar te verhogen. Nou ja, het is een gebaar.

En geloof het of niet, Obama – in Republikeins jargon het ergste van het ergste want een liberal – komt met een tegenvoorstel voor inkomens vanaf 250.000 dollar. Hoor je dat, Diederik Samsom? 250.000 dollar. Dat is pas nivelleren. Maar voor de Republikeinen onacceptabel, bijna communistisch.

Er zal uiteindelijk wel iets gebeuren, maar over een paar weken ontstaat de aanleiding voor dit alles opnieuw. Het gaat namelijk over het steeds maar verhogen van het Amerikaanse schuldenplafond. Maximaal in februari is dat weer aan de orde. Het zou dus goed kunnen zijn dat het ene probleem nog niet echt is opgelost als het volgende er alweer is.

En de beurzen? Vrijdag ging de AEX een beetje onderuit, nog niets eens één procent. Maar bij het slot in Amsterdam stond de Dow Jones nog maar een half procent in het rood om later op de avond meer dan één procent te verliezen. Na het slot in New York kon er nog gehandeld worden in futures op de index; die zakten nog eens ruim één procent door hun hoeven. Het wordt een leuke beursdag, vandaag, als je ervan houdt.

Dr. Doom is een pseudoniem. Als belegger is hij verantwoordelijk voor het beleggingsbeleid van Beleggingsvereniging Fibonacci. Op het moment van het schrijven van deze column heeft de vereniging posities in Ahold, Akzo Nobel, DSM, Heineken, KPN, Shell en Unilever en is Short in de AEX. De positie in de AEX is kortlopend en wisselt regelmatig. Die kan dus nu al anders zijn. Volg Dr Doom op Twitter.
———
Volg HP/De Tijd ook op Twitter en Facebook.